Τέσσερις κακές συνήθειες που οδηγούν στην χασούρα

Οι κερδισμένοι παίκτες πόκερ έχουν αναπτύξει ικανότητες που σε βάθος χρόνου τους αποφέρουν κέρδη.

Το ίδιο ισχύει, στην αντίθετη περίπτωση, και για τους χαμένους παίκτες οι οποίοι έχουν κάποιες κακές συνήθειες που ορισμένες φορές δεν αντιλαμβάνονται αλλά τους οδηγούν σε χασούρες.

Ας δούμε τέσσερις κακές συνήθειες που οδηγούν στην απώλεια χρημάτων.

Κακή επιλογή παιχνιδιών/τραπεζιών

Οι περισσότεροι απλοί παίκτες πόκερ θεωρούν πως ένα κακό τραπέζι είναι αυτό στο οποίο δεν παίζονται πολλές παρτίδες και δεν υπάρχουν πολλά χρήματα στο τραπέζι.

Πολλοί, μάλιστα, νομίζουν ότι όλα τα τραπέζια είναι το ίδιο αφού οι κανόνες του πόκερ δεν διαφοροποιούνται από τραπέζι σε τραπέζι.

Η κακή συνήθεια των μέσων παικτών να επιλέγουν τραπέζια με regulars ή να παίζουν σε επίπεδα που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν, τους οδηγεί σε απώλειες σε βάθος χρόνου.

Είσαι κουρασμένος ή… μεθυσμένος

Ένας μέσος παίκτης πόκερ δουλεύει την ημέρα και όταν επιστρέφει στο σπίτι, είναι λογικό να είναι κουρασμένος.

Είναι πολλοί οι παίκτες που επιλέγουν να παίξουν πόκερ για να ξεκουραστούν και να περάσουν ευχάριστα ορισμένες ώρες.

Ωστόσο, η κούραση είναι ένας παράγοντας που δεν αφήνει τον παίκτη να παίξει με καθαρό μυαλό και οδηγεί σε απώλειες.

Το ίδιο ισχύει φυσικά και στην περίπτωση που παίζετε έχοντας καταναλώσει μεγάλες ποσότητες αλκοόλ.

Κυνηγάς τα χαμένα

Το πόκερ είναι ένα παιχνίδι ικανοτήτων αλλά σε περίπτωση που κάποιος μπει στη διαδικασία να πάρει πίσω τα χαμένα χρήματα, τότε τζογάρει.

Είναι πολλά τα παραδείγματα των παικτών που προσπαθούν να πάρουν πίσω χρήματα που έχασαν παίζοντας ακόμα πιο χαλαρά μήπως και πετύχουν το ιδανικό φλοπ.

Ασφαλώς, αυτό μετατρέπει το παιχνίδι σε τζόγο και οι απώλειες μεγαλώνουν.

Κακή διαχείριση κεφαλαίου

Η διαχείριση του κεφαλαίου είναι το παν στο πόκερ και η αλήθεια είναι πως η πλειοψηφία των μέσων παικτών κάνουν πολύ κακή διαχείριση χρημάτων.

Είναι πολλές οι περιπτώσεις παικτών που παίζουν σε επίπεδα που δεν αντέχει το κεφάλαιό τους.

Αναπόφευκτα οδηγούνται σε απώλειες και σε εκ νέου καταθέσεις.

πηγή  :   www.pokerlobbygr.com

Γίνε κι εσύ συνδρομητής του betman-viptips για να μπορείς να λαμβάνεις κερδοφόρες προβλέψεις σε ασιατικού τύπου πονταρίσματα. Με 1000 € αρχικό κεφάλαιο αγγίξαμε τα 200.000 € σε μόλις 14 μήνες !!!

The ultimate soccer betting system !! We managed to increase our initial capital from 1000 € to 197.401,49 € in just 14 months!!! All these happened because we ensured a success rate of 53,31% on an average odd of 2,17 !!! 

Subscribe now to betman-viptips !!!

Οικονομική κρίση και στοίχημα

Διανύουμε μια περίοδο καθοδηγούμενης βαθιάς οικονομικής ύφεσης όπου τα Μ.Μ.Ε. μεταδίδουν το φόβο στους πολίτες ακινητοποιώντας τους. Μοιάζει με προσπάθεια ελέγχου των αντιδράσεων του πληθυσμού και διάδοσης ενός γενικευμένου κλίματος θλίψης. Πώς συνδέεται όμως η οικονομική κρίση με τη συνήθεια αρκετών ατόμων να παίζουν στοίχημα;

Παρατηρούμε ότι παρά την εμφάνιση της οικονομικής κρίσης κάποιες συνήθειες δύσκολα αλλάζουν. Δηλαδή αρκετά άτομα συνεχίζουν να παίζουν στοίχημα, ξοδεύοντας μικρά ή μεγάλα ποσά. Γιατί όμως συμβαίνει κάτι τέτοιο; Η απάντηση είναι ότι το στοίχημα είναι μια συνήθεια που περιλαμβάνει μια συγκεκριμένη τελετουργία. Πιο συγκεκριμένα τα άτομα που στοιχηματίζουν μπαίνουν στη διαδικασία να ψάξουν πληροφορίες για τις πιθανότητες κέρδους. Έτσι έρχονται σε επαφή με άλλους ανθρώπους οι οποίοι ανήκουν στην ίδια ομάδα με κοινό χαρακτηριστικό τους την αγάπη τους να στοιχηματίζουν. Επομένως αποτελεί και μία μορφή κοινωνικοποίησης όπου τα άτομα νιώθουν αποδεκτά από τους γύρω τους.

Πέρα από την κοινωνικοποίηση, τα άτομα αυτά νιώθουν ζωντανά. Πώς γίνεται αυτό; Βρίσκονται σε μια συνεχή εγρήγορση αναζήτησης πληροφοριών όπως αναφέρθηκε προηγουμένως όπου η συνεχής προσπάθεια εύρεσης νέων συνδυασμών για να στοιχηματίσουν, πιθανοτήτων προκαλεί ευφορία. Αισθάνονται την αδρεναλίνη στα ύψη ειδικά όταν το αποτέλεσμα είναι θετικό όπου η συνήθεια ενισχύεται και ο κύκλος επαναλαμβάνεται με μεγαλύτερη ένταση. Αυτό το οποίο σκέφτονται εκείνη τη στιγμή είναι το πώς θα κερδίσουν ξανά, τί επιλογές θα κάνουν. Εστιάζουν όλη τους την ενέργεια στο παιχνίδι.

Βέβαια τα αποτελέσματα δεν είναι πάντα θετικά. Τί γίνεται τότε; Επικρατεί η αντίληψη ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία καθώς από τη στιγμή που κέρδισαν έστω και μια φορά μπορούν να κερδίσουν και πάλι. Έτσι προσηλώνονται στο συγκεκριμένο στόχο δίχως να δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στις αρνητικές πιθανότητες. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να χάσουν μικρά ή μεγαλύτερα ποσά με σημαντικές επιπτώσεις στους υπόλοιπους τομείς της ζωής τους ιδιαίτερα όταν το στοίχημα δεν αποτελεί απλή συνήθεια αλλά εθισμό. Στην προκειμένη περίπτωση αναλώνονται με το στοίχημα, παραμελούν την προσωπική τους ζωή, μπορεί να μην ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της εργασίας τους και απομονώνονται. Αρχικά μπορεί οι συνέπειες να μην είναι ιδιαίτερα εμφανείς. Όσο όμως συνεχίζονται οι συγκεκριμένες ενέργειες τόσο μεγαλύτερο είναι το κενό που δημιουργείται στους διάφορους τομείς της ζωής του. Αυτό μπορεί να οδηγήσει και σε οικονομική εξαθλίωση. Και τότε τί συμβαίνει; Το άτομο έρχεται αντιμέτωπο με τις συνέπειες του εθισμού του αλλά και της σκληρής πραγματικότητας της οικονομικής κρίσης όπου όλα αυτά μπορεί να τον οδηγήσουν σε αδιέξοδο. Τότε ή θα οδηγηθεί στην καταστροφή ή θα πρέπει να βρει το κουράγιο να ανασυντάξει τις δυνάμεις του για να δει πώς θα αντιμετωπίσει την κατάσταση που βιώνει. Η πρώτη επιλογή ισοδυναμεί με αδιέξοδο, ενώ η δεύτερη επιλογή ισοδυναμεί με δημιουργία ενός σχεδίου δράσης διαχείρισης της κατάστασης.

Βάσει των παραπάνω θα περίμενε κανείς να μειωθούν τα ποσοστά συμμετοχής στο στοίχημα λόγω των δυσμενών οικονομικών συνθηκών. Εν αντιθέσει τα ποσοστά είναι το ίδιο υψηλά όπως και πριν καθώς το στοίχημα αποτελεί έναν τρόπο διαφυγής από την σκληρή πραγματικότητα, σε έναν άλλο κόσμο όπου επικρατούν οι πιθανότητες και το αίσθημα της ζωντάνιας. Μόνον όταν τα πράγματα φτάσουν σε αδιέξοδο όπως ειπώθηκε πριν, τότε κινητοποιείται κανείς και επανέρχεται σε αυτό που λέμε “the real world”.

πηγή  :  stoiximaonline

Γίνε κι εσύ συνδρομητής του betman-viptips για να μπορείς να λαμβάνεις κερδοφόρες προβλέψεις σε ασιατικού τύπου πονταρίσματα. Με 1000 € αρχικό κεφάλαιο αγγίξαμε τα 200.000 € σε μόλις 14 μήνες !!!

The ultimate soccer betting system !! We managed to increase our initial capital from 1000 € to 197.401,49 € in just 14 months!!! All these happened because we ensured a success rate of 53,31% on an average odd of 2,17 !!! 

Subscribe now to betman-viptips !!!

Τζόγος και Εθισμός: Μία σχέση καταστροφική!!

Αφορμή για το συγκεκριμένο κείμενο στάθηκε ένα άρθρο που διάβασα σε ένθετο κυριακάτικης εφημερίδας και είχε να κάνει με τον εθισμό και την εξάρτηση του ανθρώπου γενικότερα. Μέσα στο ξεδίπλωμα του προβληματισμού του, ο ψυχολόγος αναφερόταν και στον εθισμό στο τζόγο. Εδώ λοιπόν θα ήταν καλό να θέσουμε ορισμένα ζητήματα χωρίς να θέλω σε καμία περίπτωση να φανώ ειδικός, απλά θεωρώντας ότι λόγω της ενασχόλησης μου μπορώ να καταλήξω σε ορισμένα συμπεράσματα. 

Αναμφίβολα ο τζόγος είναι μία από τις πιο συνηθισμένες εξαρτήσεις συμπεριφοράς και μπορεί να "συναγωνιστεί επάξια" την εξάρτηση από τα ναρκωτικά. Μπορεί να σας φαίνεται υπερβολικό και όμως είναι διαπιστώσεις γνωστών διακεκριμένων ψυχιάτρων που έχουν καταλήξει σε αυτά τα ασφαλή συμπεράσματα μετά από χρόνια έρευνας και μελέτης. Σκεφτείτε το πιο απλά. Αρκετοί από αυτούς που ασχολούνται με το στοίχημα (ανεξαρτήτως αθλήματος) έχουν κατά καιρούς νιώσει ότι θέλουν εναγωνίως να παίξουν "κάτι", οτιδήποτε απλά για να νιώσουν καλύτερα (τουλάχιστον έτσι αισθάνονται οι ίδιοι). Ας μην ανοίξουμε καλύτερα και το θέμα του Live στοιχήματος, το οποίο είναι ο "παράδεισος" του τζογαδόρου(και ταυτόχρονα και του Book) που συνεχώς θέλει να παίζει για να διατηρεί την αδρεναλίνη του σε "υψηλά επίπεδα". Μεγάλη συζήτηση την οποία θα αναλύσουμε κάποια άλλη στιγμή.

Επί του θέματος όμως και λίγο πιο πρακτικά. Οποιοσδήποτε ασχολείται με το στοίχημα καλό θα ήταν να γνωρίζει ορισμένα πράγματα σχετικά με τον υπεύθυνο στοιχηματισμό καθώς μπορεί να μας αποτρέψει από αρκετά δεινά στο μέλλον. Αρκετά σημαντικό είναι επίσης να ξέρεις πως να διαχειρίζεσαι τα στοιχήματα σου και το κεφάλαιο που επενδύεις σε αυτά. Ορισμένα γεγονότα που μπορούν να αποτελούν σημάδια εξάρτησης από το τζόγο παραθέτονται εδώ. Ήδη στη χώρα μας έχουν συσταθεί ειδικές ομάδες ψυχολόγων και ψυχιάτρων που ασχολούνται αποκλειστικά με τα προβλήματα εθισμού από το τζόγο. Χωρίς να θέλω να κινδυνολογήσω θα προέτρεπα κάποιον που θεωρεί ότι όντως έχει πρόβλημα να απευθυνθεί σε έναν ειδικό γιατί με αυτά τα ζητήματα δεν μπορείς να παίζεις, ειδικά όταν οι ενέργειες σου βλάπτουν και άλλους. Πρέπει να τα αντιμετωπίζεις άμεσα και αποτελεσματικά χωρίς να αφήνεις το χρόνο να περνά γιατί έτσι το μόνο που συμβαίνει είναι η "διόγκωση" του προβλήματος

πηγή  :  Betarades.gr

Γίνε κι εσύ συνδρομητής του betman-viptips για να μπορείς να λαμβάνεις κερδοφόρες προβλέψεις σε ασιατικού τύπου πονταρίσματα. Με 1000 € αρχικό κεφάλαιο αγγίξαμε τα 200.000 € σε μόλις 14 μήνες !!!

The ultimate soccer betting system !! We managed to increase our initial capital from 1000 € to 197.401,49 € in just 14 months!!! All these happened because we ensured a success rate of 53,31% on an average odd of 2,17 !!! 

Subscribe now to betman-viptips !!!

Μετατρέποντας το ρίσκο σε ανταμοιβή: Το ταξίδι ενός ανεξάρτητου επενδυτή

Το να ξεκινάς ως ανεξάρτητος επενδυτής είναι συναρπαστικό, αλλά ενέχει προκλήσεις. Με την κατάλληλη μέθοδο, αντίληψη και ικανότητα για δέσμευση και προσαρμογή στις αγορές, είναι μια καταπληκτική δουλειά! ...

Μπορείτε να διαβάσετε τη συνέχεια του άρθρου ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο : 

www.stoiximaonline.com

Γίνε κι εσύ συνδρομητής του betman-viptips.eu για να μπορείς να λαμβάνεις κερδοφόρες προβλέψεις σε ασιατικού τύπου πονταρίσματα. Με 1000 € αρχικό κεφάλαιο αγγίξαμε τα 200.000 € σε μόλις 14 μήνες !!!

The ultimate soccer betting system !! We managed to increase our initial capital from 1000 € to 197.401,49 € in just 14 months!!! All these happened because we ensured a success rate of 53,31% on an average odd of 2,17 !!! 

Subscribe now to betman-viptips.eu !!!

Ο Τζόγος κρύβεται στο DNA

Τζογαδόρος γεννιέσαι, δεν γίνεσαι. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι η συμπεριφορά απέναντι στα τυχερά παιχνίδια έχει γονιδιακό υπόβαθρο. Η αμερικανική μελέτη αποκάλυψε ότι η απόφαση λήψης ρίσκου σε ένα απλό ανταγωνιστικό παιχνίδι καθορίζεται από συγκεκριμένα γονίδια στον εγκέφαλο, τα οποία ρυθμίζονται από την ντοπαμίνη.

Το σημείο-κλειδί

Πρόκειται για έναν νευροδιαβιβαστή (χημική ουσία που απελευθερώνεται από εγκεφαλικά κύτταρα προκειμένου να μεταφέρει σήματα σε άλλα εγκεφαλικά κύτταρα) που αποτελεί σημείο-κλειδί στο σύστημα αναζήτησης επιβράβευσης και ευχαρίστησης του εγκεφάλου. Η ντοπαμίνη αποδείχτηκε η πιο καθοριστική χημική ουσία στον οργανισμό που κάνει έναν άνθρωπο επιρρεπή στον τζόγο.

Παλαιότερες έρευνες είχαν δείξει ότι όταν κάποιος συμμετέχει σε ανταγωνιστικές κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, όπως είναι τα τυχερά παιχνίδια, «ξυπνάνε» δύο περιοχές του εγκεφάλου: ο μέσος προμετωπιαίος φλοιός, που αποτελεί το εκτελεστικό τμήμα του εγκεφάλου, και το λεγόμενο «striatum», μία ραβδωτή μάζα από λευκή και φαιά ουσία που βρίσκεται μπροστά από τον θάλαμο σε κάθε ημισφαίριο του εγκεφάλου και σχετίζεται με το αίσθημα της ανταμοιβής. «Αυτό που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον για τις συγκεκριμένες περιοχές είναι ότι και οι δύο εννευρώνονται από νευρώνες που χρησιμοποιούν ντοπαμίνη» σχολίασε ο δρ Μινγκ Χσου, βοηθός καθηγητή Μάρκετινγκ στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, ο οποίος θέλησε να εντοπίσει ποια γονίδια από αυτά που καθορίζουν τη συγκέντρωση της ντοπαμίνης στις παραπάνω περιοχές του εγκεφάλου σχετίζονται με τη συμπεριφορά του τζόγου.

Οι μελέτες της επιστημονικής ομάδας του επικεντρώθηκαν σε 143 παραλλαγές και μεταλλάξεις δώδεκα γονιδίων, τα οποία συμμετέχουν στη ρύθμιση της ντοπαμίνης. «Γνωρίζουμε καλά από προηγούμενες μελέτες απεικόνισης του εγκεφάλου ότι όταν οι άνθρωποι ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον, ακολουθούν δύο διαφορετικές διαδικασίες μάθησης. Ο πρώτος τύπος έχει να κάνει με τη μάθηση που προκύπτει από τις επιπτώσεις των ίδιων των πράξεών τους, και λέγεται "μάθηση υποκίνησης". Ο άλλος τύπος είναι πιο περίπλοκος, λέγεται "μάθηση πεποίθησης" και είναι ουσιαστικά όταν οι παίκτες προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα μοντέλο σκέψης των άλλων παικτών, έτσι ώστε να προβλέπουν και να απαντούν στις πράξεις τους» εξήγησε ο δρ Χσου.

Οι μεταλλάξεις και η δράση της ντοπαμίνης στον εγκέφαλο

 
Χρησιμοποιώντας ένα μαθηματικό μοντέλο της εγκεφαλικής λειτουργίας κατά τη διάρκεια ενός τυχερού παιχνιδιού, ο δρ Χσου κατάφερε να συσχετίσει διαφορετικές παραλλαγές ή μεταλλάξεις των δώδεκα ντοπαμινοσχετιζόμενων γονιδίων με τις μαθήσεις υποκίνησης και πεποίθησης και να προβεί σε σημαντικές επισημάνσεις. «Οι διαφορές στη μάθηση πεποίθησης -ο βαθμός δηλαδή που οι παίκτες είναι σε θέση να προβλέπουν και να απαντούν στις πράξεις των άλλων- σχετίζονται με μεταλλάξεις σε τρία γονίδια, τα οποία κατά κύριο λόγο επηρεάζουν τη δράση της ντοπαμίνης στον μέσο προμετωπιαίο φλοιό.

Αντιθέτως, οι διαφορές στη μάθηση υποκίνησης -δηλαδή η ταχύτητα με την οποία οι παίκτες ξεχνούν τις παλαιότερες εμπειρίες και αλλάζουν στρατηγική- σχετίζονται με μεταλλάξεις σε δύο γονίδια, που επηρεάζουν κυρίως την ντοπαμίνη στην περιοχή striatum» δήλωσε ο δρ Χσου, επισημαίνοντας ότι τα νέα ευρήματα συμφωνούν με παλαιότερες έρευνες πάνω στον εγκέφαλο, οι οποίες είχαν δείξει ότι ο προμετωπιαίος φλοιός συμμετέχει στη μάθηση πεποίθησης, ενώ η περιοχή striatum στη μάθηση υποκίνησης.

Αφροδίτη Ραυτοπούλου

Γίνε κι εσύ συνδρομητής του betman-viptips.eu για να μπορείς να λαμβάνεις κερδοφόρες προβλέψεις σε ασιατικού τύπου πονταρίσματα. Με 1000 € αρχικό κεφάλαιο αγγίξαμε τα 200.000 € σε μόλις 14 μήνες !!!

The ultimate soccer betting system !! We managed to increase our initial capital from 1000 € to 197.401,49 € in just 14 months!!! All these happened because we ensured a success rate of 53,31% on an average odd of 2,17 !!! 

Subscribe now to betman-viptips.eu!!!

Τα γονίδια του τζόγου

H θεωρία παιγνίων είναι ένας κλάδος των μαθηματικών που ασχολείται με τις στρατηγικές που πρέπει να ακολουθήσουν διάφοροι παίκτες που ανταγωνίζονται μεταξύ τους αν έχουν σκοπό να βελτιστοποιήσουν το κέρδος τους. Σύμφωνα με μία νέα έρευνα ωστόσο, πέραν της λογικής σημαντικό ρόλο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων διαδραματίζουν και το γονίδια, καθώς φαίνεται πως οι αποφάσεις σε ένα απλό ανταγωνιστικό παιχνίδι επηρεάζονται σε σημαντικό βαθμό από την έκκριση ντοπαμίνης στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

H ντοπαμίνη είναι ένας νευροδιαβιβαστής, μία χημική ένωση δηλαδή που απελευθερώνουν τα νευρικά κύτταρα για να μεταδόσουν σήματα, η οποία διαδραματίζει ένα σημαντικό ρόλο στο σύστημα “ανταμοιβής και ευχαρίστησης” του εγκεφάλου. Η έλλειψή της μπορεί να αποτελέσει αιτία για την εμφάνιση σοβαρών παθήσεων όπως της νόσου Πάρκινσον ή και άλλων διαταραχών ψυχιατρικής και νευρολογικής φύσεως.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μαγνητικούς τομογράφους για να καταγράψουν τη δραστηριότητα εντός του εγκεφάλου, σε ένα δείγμα από 217 φοιτητές. Την ώρα που οι εξεταζόμενοι έπαιζαν ένα συγκεκριμένο παιχνίδι ανταγωνισμού που περιλαμβάνει στοιχήματα, οι ερευνητές ανίχνευαν έντονες διεργασίες στην περιοχή του έσω μετωπιαίου μυελού, του εκτελεστικού τμήματος του εγκεφάλου.
Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μαγνητικούς τομογράφους για να καταγράψουν τη δραστηριότητα εντός του εγκεφάλου, σε ένα δείγμα από 217 φοιτητές ανώτατης εκπαίδευσης του πανεπιστημίου της Σιγκαπούρης. Την ώρα που οι εξεταζόμενοι έπαιζαν ένα συγκεκριμένο παιχνίδι ανταγωνισμού που περιλαμβάνει στοιχήματα, οι ερευνητές ανίχνευαν έντονες διεργασίες στην περιοχή του έσω μετωπιαίου μυελού, του εκτελεστικού τμήματος του εγκεφάλου.

“Εάν σκεφτείτε τον εγκέφαλο σαν μία υπολογιστική μηχανή, αυτές οι περιοχές δέχονται εισόδους, τις μεταχειρίζονται όπως ένα πρόγραμμα και τις μεταφράζουν σε συμπεριφορικές εξόδους”, εξηγεί ο Μινγκ Σου, ερευνητής στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλι στην Καλιφόρνια. “Το ενδιαφέρον είναι πως αυτές οι περιοχές περιέχουν νεύρα που χρησιμοποιούν ντοπαμίνη”, κατέληξε.

Εάν και προγενέστερες μελέτες είχαν επίσης καταδείξει το σημαντικό ρόλο της ντοπαμίνης στις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, πρόκειται για την πρώτη φορά που συνδέεται το φαινόμενο της σύνθετης κοινωνικής συμπεριφοράς και η λήψη αποφάσεων με δώδεκα συγκεκριμένα γονίδια. Ένας επιμέρους διαχωρισμός των γονιδίων αυτών, έδειξε πως πέντε από αυτά διαχωρίζουν τους ανθρωπους σε διαφορετικές κατηγορίες μάθησης: τρία σχετίζονται με τη μάθηση της πίστης (belief learning), κατά την οποία οι παίκτες αντιδρούν με βάση την πρόβλεψη που κάνουν για τις κινήσεις του αντιπάλου τους, ενώ δύο άλλα γονίδια σχετίζονται με τη μέθοδο της δοκιμής και λάθους (trial and error), όπου οι παίκτες αλλάζουν συχνά στρατηγική και δε δείχνουν έντονα σημάδια απομνημόνευσης των κινήσεων του αντιπάλου.

Τα συμπεράσματα, υποστηρίζουν οι επιστήμονες, θα βοηθήσουν σημαντικά στην κατανόηση των ασθενειών που οφείλονται σε διαταραχές στην έκκριση ντοπαμίνης αλλά και στη συμπεριφορική μελέτη της θεωρίας παιγνίων.

Η έρευνα δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση Proceedings of the National Academy of Sciences.

πηγή  :  www.naftemporiki.gr

Γίνε κι εσύ συνδρομητής του betman-viptips.eu για να μπορείς να λαμβάνεις κερδοφόρες προβλέψεις σε ασιατικού τύπου πονταρίσματα. Με 1000 € αρχικό κεφάλαιο αγγίξαμε τα 200.000 € σε μόλις 14 μήνες !!!

The ultimate soccer betting system !! We managed to increase our initial capital from 1000 € to 197.401,49 € in just 14 months!!! All these happened because we ensured a success rate of 53,31% on an average odd of 2,17 !!! 

Subscribe now to betman-viptips.eu!!!

Ο τζογαδόρος τελικά δεν ευθύνεται για την εξάρτηση του (;)

Ιάπωνες επιστήμονες έκαναν μία σημαντική ανακάλυψη, η οποία μπορεί να αλλάξει την ζωή εκατομμυρίων τζογαδόρων σε ολόκληρο το κόσμο.

Πιο συγκεκριμένα στο Kyoto University πραγματοποιήθηκε ένα πείραμα την περσινή χρονιά με 19 παίκτες να τζογάρουν και τους επιστήμονες να παρακολουθούν την αντίδραση των εγκεφάλων τους. Έτσι ανακάλυψαν μία χημική ουσία, η οποία παρατηρείται σε μεγαλύτερη συγκέντρωση όταν οι παίκτες χάνουν χρήματα. Η συγκεκριμένη ουσία, η οποία ονομάζεται noradrenaline, εμφανίζεται σαν αντίδραση των ανθρώπων που χάνουν χρήματα στο τζόγο. Αυτοί που είχαν χαμηλά ποσοστά της ουσίας αυτής σε ένα συγκεκριμένο μέρος του εγκεφάλου δεν επηρεάζονταν σε μεγάλο βαθμό από την απώλεια χρημάτων. Αντίθετα σε αυτούς που η noradrenaline ήταν μεγάλη υπέφεραν από την απώλεια των χρημάτων που έχαναν.

“Θέλουμε να πιστεύουμε ότι έχουμε ελεύθερη βούληση και αποφασίζουμε εμείς για το τι θέλουμε να κάνουμε, ωστόσο αυτό δεν είναι τόσο εύκολο”, δήλωσε ο Julio Licino που δημοσίευσε και την έρευνα. “Κάποιοι άνθρωποι έχουν την προδιάθεση να παίρνουν συγκεκριμένες αποφάσεις”, δήλωσε ο Alexis Bailey από το πανεπιστήμιο του Surrey.

Το επόμενο βήμα είναι μία ακόμα έρευνα που θα οδηγήσει στη δημιουργία ενός φαρμάκου, το οποίο θα μπορεί να βοηθήσει τους τζογαδόρους να ξεπεράσουν το πρόβλημα τους. Αν λοιπόν ένα φάρμακο εξουδετερώνει την ουσία αυτή ή καθορίζει σε τι ποσοστό θα παράγεται στον εγκέφαλο, τότε οι τζογαδόροι δεν θα επηρεάζονται συναισθηματικά από τις απώλειες των χρημάτων.

Είναι αυτός ένας τρόπος για να ξεπεράσουν οι παίκτες του πόκερ ευκολότερα τα downswings και να μην νοιάζονται για το αποτέλεσμα παρά μόνο για το αν πήραν τη σωστή απόφαση;

Αυτή είναι σίγουρα μία τεράστια είδηση για την κοινότητα του τζόγου και ένα τεράστιο θετικό βήμα για τους εξαρτημένους παίκτες. Παλαιότερα σε μία αντίστοιχη έρευνα στην Αυστραλία οι επιστήμονες έδιναν στους ανθρώπους που συμμετείχαν στο πείραμα την ίδια ουσία που δίνουν στους τοξικομανείς ή σε αυτούς που είναι εξαρτημένοι από το αλκοόλ. 

Αν αντιμετωπίζετε προβλήματα με το τζόγο επικοινωνήστε με τη γραμμή βοήθειας του ΚΕΘΕΑ στο 1114. Κάντε κλικ εδώ για να μεταφερθείτε στην ιστοσελίδα του ΚΕΘΕΑ.

πηγή  :  www.pokerlobbygr.com

 Γίνε κι εσύ συνδρομητής του betman-viptips.eu για να μπορείς να λαμβάνεις κερδοφόρες προβλέψεις σε ασιατικού τύπου πονταρίσματα. Με 1000 € αρχικό κεφάλαιο αγγίξαμε τα 200.000 € σε μόλις 14 μήνες !!!

Διαίσθηση: Οδηγεί σε σωστές αποφάσεις;

Σε νέο άρθρο του για το Pokerlistings.com, o Άρθουρ Ρέμπερ, συγγραφέας του "The New Gambler's Bible" και του "Gambling for Dummies" αναφέρεται στον ρόλο της διαίσθησης στη λήψη των αποφάσεων στα τραπέζια του πόκερ και το κατά πόσο μπορεί αυτή να αποτελέσει αξιόπιστο σύμμαχο.

Ο Ρέμπερ εκτός από την αρθρογραφία του σε σχεδόν όλα τα μεγάλα διεθνή περιοδικά πόκερ και τζόγου (Card Player, Poker Pro Magazine, Fun 'N' Games κ.ά.), έχει υπάρξει και για σειρά ετών καθηγητής ψυχολογίας στο City University της Νέας Υόρκης, ενώ αυτή την περίοδο συνεργάζεται με το University of British Columbia στο Βανκούβερ του Καναδά.

Διαβάστε αναλυτικά το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Ρέμπερ:

"Έχω περάσει 40 χρόνια ζώντας δύο παράλληλες ζωές. Στη μία είμαι παθολογικός τζογαδόρος, παίζω στον ιππόδρομο και παίζω πόκερ ασταμάτητα, στην άλλη είμαι ένας αξιοσέβαστος επιστήμονας.

Κρατούσα μέχρι πρόσφατα χωριστά αυτές τις δύο ζωές μου κυρίως γιατί οι συνάδελφοί μου εκτιμούν ελάχιστα το θαύμα, την πολυπλοκότητα και την διασκέδαση που προέρχεται από το άλλο, τον τζόγο. Αλλά αυτό τώρα αλλάζει. Γράφω άρθρα στρατηγικής σαν αυτό, στα οποία θα προσπαθήσω να δώσω ένα νέο όραμα. Θα προσπαθήσω να ακολουθήσω μία προσέγγιση που δεν έχει ακολουθηθεί ποτέ ως τώρα. 

Θα προσπαθήσω να χρησιμοποιήσω κομμάτια από μία ή περισσότερες αρχές της ψυχολογίας και να δείξω πως αυτές μπορούν να μας βοηθήσουν να παίρνουμε σωστές αποφάσεις, να βελτιώνουμε τη στρατηγική μας σκέψη και να προσθέτουν στη γνώση μας για τα παιχνίδι και τα κέρδη μας.

Θα ξεκινήσω με μία ματιά στο θέμα που ερευνώ εδώ και τόσα χρόνια. Τεχνικά, ονομάζεται "σιωπηρή" επεξεργασία. Αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι λένε πράγματα όπως: "Λοιπόν, πραγματικά δεν ξέρω γιατί πίστευα ότι θα το κάνει αυτό, απλά έμοιαζε (διαισθητικά) προφανές", ή "απλά αντέδρασα ενστικτωδώς, δεν σκεφτόμουν".

Εν συντομία, έχω μελετήσει το πως και το γιατί οι άνθρωποι παίρνουν συχνά αποφάσεις οι οποίες είναι σωστές, αν και δεν γνωρίζουν το γιατί. Οκ, καταλαβαίνω έχετε ήδη βαρεθεί. Σκέφτεστε: "Αυτός ο καθηγητής θα αρχίσει να αναλύει ατελείωτα και στο τέλος δεν πρόκειται να κάνω όποιο quiz και να μου ζητήσει". Μην ανησυχείτε η διάλεξη τελείωσε, ας περάσουμε στο πόκερ.

Ο Ντόιλ Μπράνσον στο κλασικό πια "Super System", έγραψε ότι στα τραπέζια του πόκερ υπήρχαν αρκετές υποσυνείδητες πληροφορίες που αιωρούνταν. Αναρωτιόταν το πως κάποιες από αυτές, όπως ο τρόπος παιχνιδιού των αντιπάλων του, απλά εμφανίζονταν στο μυαλό του με κάποιο μαγικό τρόπο. Αρκετοί έχουν σχολιάσει τη συγκεκριμένη παράγραφο του βιβλίου του, και αναρωτούνταν αν έχει δίκιο και αν ναι, γιατί.

Λοιπόν, υπάρχουν αρκετά πράγματα που γνωρίζουμε γιαυτό. Και ναι, ο Μπράνσον έχει δίκιο, αλλά το θέμα είναι κάπως περίπλοκο.

Αυτά είναι τα πιο συχνά θέματα προς συζήτηση:

1. Τι είναι η διαίσθηση; Βασικά, είναι ένα ευρύ, σε μεγάλο βαθμό υποσυνείδητο συναίσθημα, σαν μία φωνή από το υπερπέραν, η οποία ψιθυρίζει πράγματα όπως: "πήγαινέ τα πάσο αμέσως, "κάνε call θα κάνει check στο turn" ή "re-raise, αυτή είναι μία προσπάθεια για steal".

Eπίσης εμφανίζεται και με την μορφή: "Αυτό ήταν ένα κακό call". Αναγνωρίζετε το μήνυμα, αλλά δεν ξέρετε τι το προκάλεσε και από που προέρχεται. Μερικές φορές, αργότερα, μπορείτε να αναγνωρίσετε τι ήταν, αλλά όχι πάντα και όχι εύκολα.

2. Είναι μία "έκτη αίσθηση"; Όχι. Αρχικά ο αριθμός είναι λάθος. Έχουμε περίπου 15 αισθήσεις. Εάν αμφιβάλλετε, συμβουλευτείτε ένα test που αφορά τον εσωτερικό-ψυχικό κόσμο των ανθρώπων. Εν συνεχεία, ο όρος "έκτη" συχνά χρησιμοποιείται ως παραφυσικός.

3. Είναι πραγματικά υποσυνείδητο; Ναι. Οι εγκέφαλοί μας είναι πολύ καλοί στο να αντιλαμβάνονται μοτίβα από το γύρω περιβάλλον χωρίς εμείς να το κατανοούμε. Θέλετε ένα παράδειγμα; Σκεφτείτε τη γλώσσα. Όλοι μιλάμε και καταλαβαίνουμε τουλάχιστον μία γλώσσα. Οι κανόνες για τη σειρά των λέξων και το νόημα είναι τόσο περίπλοκοι που ούτε οι γλωσσολόγοι δεν τους ξέρουν με ακρίβεια.

Παρόλα αυτά από μικρά παιδιά μάθαμε αυτούς τους κανόνες - και το κάναμε χωρίς καμιά συνειδητή προσπάθεια. Απλά αντιληφθήκαμε το μοτίβο ακούγοντας την μητέρα μας να μιλάει όταν είμασταν μωρά. Η διαισθητική γνώση αποκτάται ακριβώς έτσι, είτε στη γλώσσα, είτε στο πόκερ.

4.Αποτελεί ένα ένστικτο που πηγάζει από μέσα μας; Όχι ακριβώς. Ο όρος "από μέσα μας" χρησιμοποιείται, γιατί συχνά εμπεριέχει συναίσθημα, ωστόσο στην ουσία είναι απλά ο εγκέφαλός μας που κάνει αυτό το οποίο ξέρει. Ονομάζεται ένστικτο, γιατί φαίνεται ως κάτι φυσικό και αυτόματο. 

Ωστόσο, τα ένστικτα είναι βιολογικές αντιδράσεις. Η εσωτερική γνώση αποκτάται/μαθαίνεται. Αλλά αφού μιλάμε για πόκερ και όχι για εξελικτική βιολογία, μπορείτε να το λέτε όπως θέλετε.

5. Οδηγεί στη λήψη σωστών αποφάσεων; Ναι, αλλά όχι κάθε φορά. Το σύστημα είναι "ικανοποιητικό" και παρέχει αρκετά καλή δυνατότητα λήψης αποφάσεων. Εάν θέλετε την τελειότητα θα πρέπει να έχετε και συνειδητό έλεγχο. Το πόκερ, είναι φυσικά ένα παιχνίδι περιορισμένων πληροφοριών κι έτσι το σύστημα εσωτερικής γνώσης/σιωπηρής επεξεργασίας λειτουργεί μια χαρά.

6. Μπορούμε να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τη διαίσθησή μας; Ναι, αλλά χρειαζόμαστε εξάσκηση. Το σύστημα λειτουργεί με το να ανιχνεύει μοτίβα και χρειάζεται να διαθέσουμε ώρες εξάσκησης. Όσο περισσότερο χρόνο διαθέτουμε στο παιχνίδι, τόσο πιο ευαίσθητοι γινόμαστε στην πολυπλοκότητά του ακόμη και αν είναι δύσκολο να παραδεχθούμε ότι μαθαίνουμε. Χρειάζεται επίσης να προσέχουμε. Οι παίκτες που επικεντρώνονται στο παιχνίδι και στο τι κάνουν οι άλλοι παίκτες, χτίζουν τη διαίσθησή τους γρηγορότερα.

7. Έχουν κάποιοι άνθρωποι (γυναίκες) μεγαλύτερη διαίσθηση από κάποιους άλλους; Όχι. Αυτοί που επωφελούνται περισσότερο από τη διαίσθηση είναι αυτοί που έχουν περισσότερη εμπειρία εξαιτίας της εξάσκησής της, ή αυτοί που προσέχουν περισσότερο. Οι συγκεκριμένες δυνατότητες διαφέρουν ελάχιστα από άνθρωπο σε άνθρωπο. 

Εάν η γυναικεία διαίσθηση λέγεται ότι υπάρχει, αυτό συμβαίνει επειδή οι γυναίκες προσέχουν περισσότερο στις κοινωνικές συναναστροφές από τους άνδρες κι έτσι έρχονται σε επαφή με περισσότερα μοτίβα. Στο τραπέζι του πόκερ είμαστε όλοι ίσοι.

8. Το εφαρμόζουν οι επαγγελματίες και αν ναι, πώς; Φυσικά και το εφαρμόζουν. Οι κορυφαίοι επαγγελματίες έχουν ξοδέψει αμέτρητες ώρες στα τραπέζια και έχουν δημιουργήσει μία καταπληκτική αποθήκη υποσυνείδητης γνώσης. Επίσης, ξέρουν να αναγνωρίζουν αυτή τη φωνή από το υπερπέραν όταν λέει κάτι σχετικό. 

Δεν δίνουν σημασία στις χαζομάρες του τύπου "έχω ένα προαίσθημα για αυτή την παρτίδα". Εάν λένε πράγματα όπως το, "απλά νιώθω ότι η επόμενη παρτίδα θα είναι μεγάλη", αυτό είναι απλά ανούσιο table talk και δεν έχει καθόλου να κάνει με όσα είπαμε παραπάνω.

Αυτό ήταν το μάθημα του καθηγητή για σήμερα. Εξασκηθείτε. Δώστε προσοχή σε όσα συμβαίνουν στο τραπέζι. Δώστε στο σύστημα εσωτερικής μάθησης υλικό, για να κάνει αυτό που ξέρει. Θα φτάσετε κάποια στιγμή, να αισθάνεστε υποσυνείδητα τη φωνή από το υπερπέραν να σας ψιθυρίζει χρήσιμα πράγματα στο αυτί, όσο βρίσκεστε στα τραπέζια και θα αποκτήσετε μία καλύτερη και αποδοτικότερη προσέγγιση του παιχνιδιού.
 

πηγή  :  Pokerlistings.com

 

Το προφίλ του Έλληνα τζογαδόρου

Είσαι γύρω στα 43, παντρεμένος με παιδιά και έχεις πάθος για τα τυχερά παιχνίδια; Ταιριάζεις απόλυτα στο προφίλ του Έλληνα τζογαδόρου σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στο φως της δημοσιότητας το πρόγραμμα ΚΕΘΕΑ ΑΛΦΑ.

Στο συγκεκριμένο πρόγραμμα έχουν απευθυνθεί τα τελευταία 5 χρόνια περίπου 1.300 άνθρωποι και σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν συγκεντρωθεί οι περισσότεροι Έλληνες που ζητάνε βοήθεια προκειμένου να απεξαρτηθούν από τον τζόγο είναι οικογενειάρχες άνω των 40 ετών.

Συγκεκριμένα τα στοιχεία δείχνουν πως οι περισσότεροι από όσους απευθύνονται στο συγκεκριμένο πρόγραμμα παίζουν κυρίως παιχνίδια με αθλήματα και λιγότερα παιχνίδια του καζίνο.

Η πλειοψηφία τους είναι γύρω στα 43, άνδρες παντρεμένοι, που μένουν στο ίδιο σπίτι με την σύζυγο και τα παιδιά τους  και έχουν σταθερή εργασία ενώ κανείς σχεδόν από αυτούς δεν είχε κάποια εμπλοκή με το νόμο στο παρελθόν και δεν έκανε ποτέ χρήση ναρκωτικών ουσιών.

Το ποσό που ξοδεύουν κατά μέσο όρο στα τυχερά παιχνίδια κάθε εβδομάδα ανέρχεται  στα 200 με 800 ευρώ ενώ για τους φανατικούς του στοιχήματος αναφέρεται πως αφιερώνουν περίπου 10 ώρες κάθε ημέρα για να βρουν τα παιχνίδια που θα παίξουν.

Τα στοιχεία δείχνουν πως το 86% από αυτούς αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα και πως η ενασχόλησή τους με τον τζόγο ξεκίνησε μεταξύ 23-35 ετών.

πηγή  :  www.pokerlobbygr.com

Τυχαιότητα και τζόγος

Τυχαιότητα και τζόγος

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΗΝ “ΤΥΧΗ”: Τα τυχερά παιχνίδια στηρίζονται στην επιθυμία του ανθρώπου να ρισκάρει και στην ελπίδα να κερδίσει μεγάλα ποσά. Τα τυχερά παιχνίδια βασίζονται σε ανεπτυγμένα μαθηματικά και υπάγονται στους νόμους των πιθανοτήτων. Είναι ουσιαστικά ανάληψη κινδύνου για πιθανά κέρδη μεγάλης αξίας.

Τα συνηθέστερα παιχνίδια τύχης είναι αυτά με την τράπουλα. Εκτός από αυτά που παίζονται με τη χρήση τράπουλας, άλλα τυχερά παιχνίδια είναι ο κουλοχέρης (τα φρουτάκια), η ρουλέτα, τα ζάρια, κ.ά. To πιο δημοφιλές παιχνίδι στην Ελλάδα είναι το “κίνο” και ακολουθεί το “στοίχημα”, που αφορά τον στοιχηματισμό σε αθλητικά γεγονότα. Τα τυχερά παιχνίδια είναι δημοφιλή στην πατρίδα μας, αρκεί να σκεφτεί κανείς το γεγονός οτι αποτελεί ουσιαστικά έθιμο η πρωτοχρονιάτικη χαρτοπαιξία. Το ποσό που αντιστοιχεί μόνο στη νόμιμη αγορά τυχερών παιχνιδιών είναι 9,4 δισ. Ευρώ (2008), κατατάσσοντας την Ελλάδα στη δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατά κεφαλήν δαπάνης για το τζόγο!

ΙΣΤΟΡΊΑ ΤΗΣ ΤΥΧΑΙΌΤΗΤΑΣ: Στην αρχαιότητα, η έννοια της τύχης διαπλεκόταν με αυτήν της μοίρας. Πολλοί αρχαίοι λαοί έριχναν ζάρια ώστε να καθορίσουν την μοίρα, και αυτό εξελίχθηκε σε παιχνίδι. Οι Κινέζοι ήταν ο πρώτος λαός που τυποποίησε τις πιθανότητες πριν 3.000 χρόνια. Για αιώνες η ιδέα της τύχης εξακολούθησε να είναι συνυφασμένη με αυτή της μοίρας. Στην αρχαία Ρώμη η τύχη ήταν προσωποποιημένη στην θεότητα Fortuna. Οι Ρωμαίοι λάμβαναν μέρος σε τυχερά παιχνίδια ώστε να δουν την εύνοια της Fortuna. Ο Ιούλιος Καίσαρας έλαβε την καθοριστική απόφαση να διαβεί τον Ρουβικώνα αφού έριξε ζάρια. Πολύ αργότερα, τον 16ο αιώνα οι Ιταλοί μαθηματικοί άρχισαν να τυποποιούν τις πιθανότητες που σχετίζονταν με διάφορα τυχερά παιχνίδια. Ο Α. Αυγουστίνος και ο Ακινάτης προσπάθησαν να συμβιβάσουν την πρόγνωση του Θεού και την ελεύθερη βούληση, αλλά ο Λούθηρος διαφώνησε με την τυχαιότητα διατυπώνοντας την άποψη ότι η παντογνωσία του Θεού καθιστά τις ανθρώπινες πράξεις αναπόφευκτες και καθορισμένες. Τον 17ο αιώνα, ο λαός παρά την απαγόρευση των δυτικών κληρικών εξακολουθούσε να βασίζεται σε μάντεις με την ελπίδα να δαμάσει την τύχη. Αυτό γίνονταν με διάφορους τρόπους από τσιγγάνους και άλλους. Με το θέμα της τύχης και της τυχαιότητας ασχολήθηκαν μεταξύ άλλων ο Γαλιλαίος, ο Πασκάλ και ο Φερμά. Ο Γκαίτε έγραψε: “ο ιστός του κόσμου είναι χτισμένος από αναγκαιότητες και τυχαιότητα η διάνοια του ανθρώπου τοποθετεί τον ευατό της μεταξύ των δύο και ταελέγχει μελετά την αναγκαιότητα και την αιτία της ύπαρξή της ξέρει πως η τυχαιότητα μπορεί να διαχειριστεί, να ελεγχθεί, να χρησιμοποιηθεί”. Στις αρχές του εικοστού αιώνα συνέβη ραγδαία ανάπτυξη της τυπικής ανάλυσης της τυχαιότητας, καθώς επιχειρήθηκε μαθηματική θεμελίωση των πιθανοτήτων. Προς τα τέλη του εικοστού αιώνα, ιδέες της αλγοριθμικής θεωρίας εισήγαγαν νέες διαστάσεις μέσω της έννοιας της αλγοριθμικής τυχαιότητας. Η τυχαιότητα τυποποιήθηκε ως αλγοριθμική από τους Chaitin και Κολμπογκόρωφ ως το μέγεθος ενός προγράμματος υπολογιστή που απαιτούνταν για να περιγράψει μία πεπερασμένη σειρά συμβόλων ως τυχαία. Η αλγοριθμική τυχαιότητα μιας συμβολοσειράς καθορίζονταν ως το ελάχιστο μέγεθος ενός προγράμματος (π.χ. σε bit) που εκτελούμενο σε υπολογιστή παράγει την συμβολοσειρά. Ο Ε. Λόρεντζ παρατήρησε ότι μία πολύ μικρή αλλαγή στα αρχικά δεδομένα που δίνονταν σε ένα πρόγραμμα υπολογιστή για την προσομοίωση του καιρού μπορούσε να οδηγήσει σε εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα. Αυτό έγινε αργότερα γνωστό ως “φαινόμενο της πεταλούδας”, συχνά παραφραζόμενο ως ερώτηση: «μπορεί το τίναγμα των φτερών μιας πεταλούδας στην Βραζιλία να προκαλέσει τυφώνα στο Τέξας;».

 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Οι Έλληνες φιλόσοφοι μελέτησαν την τυχαιότητα σε μη ποσοτικές μορφές. Ο Δημόκριτος παρουσίασε μια αντίληψη ενός κόσμου που κυβερνώταν από νόμους τάξης και θεωρούσε την τυχαιότητα υποκειμενική, που πήγαζε από την ανικανότητα των ανθρώπων να κατανοήσουν την φύση των συμβάντων. Χρησιμοποίησε το παράδειγμα δύο ανθρώπων που επρόκειτο να στείλουν τους υπηρέτες τους να φέρουν νερό την ίδια στιγμή ώστε να συναντηθούν.

Οι υπηρέτες, που δεν γνώριζαν του σχέδιο, θα θεωρούσαν την συνάντηση τυχαία. Ο Αριστοτέλης θεωρούσε τύχη και αναγκαιότητα αντίθετες δυνάμεις. Ισχυρίστηκε ότι η φύση είχε πλούσια και σταθερά μοτίβα τα οποία δεν θα μπορούσαν να είναι αποτέλεσμα της τύχης. Θεώρησε την τυχαιότητα υποταγμένη στην αναγκαιότητα και την τάξη. Μάλιστα, ταξινόμησε τα ενδεχόμενα σε τρεις κατηγορίες: βέβαια, που συμβαίνουν αναγκαία, πιθανά, που συμβαίνουν τις περισσότερες φορές, και μη προβλέψιμα που συμβαίνουν από καθαρή τύχη. Θεώρησε το αποτέλεσμα των τυχερών παιχνιδιών ως μη προβλέψιμο. Αργότερα ο Επίκουρος εισηγήθηκε το ότι η τυχαιότητα υπάρχει αφ' ευατής, ανεξάρτητα από την ανθρώπινη γνώση.

 

ΕΞΑΡΤΗΣΗ: Οι περισσότεροι άνθρωποι που τζογάρουν είναι προετοιμασμένοι να σπαταλήσουν σημαντικά ποσά ενώ γνωρίζουν πόσο μεγάλος είναι ο προϋπολογισμός τους. Σταματούν όταν έχουν χάσει ένα συγκεκριμένο ποσό. Υπάρχουν, ωστόσο άνθρωποι που ξεπερνούν τα όρια. Ξοδεύουν περισσότερα απ' ότι αντέχουν. Αυτό προκαλεί προβλήματα: οικογενειακές προστριβές, προβλήματα στη δουλειά, καταφυγή σε ψέματα, κ.λ.π.). Η καθημερινότητα του ατόμου κυριαρχείται από τον τζόγο και την προσπάθεια εξασφάλισης χρημάτων για το παιχνίδι. Συχνά ο τζόγος θεωρείται κοινωνική δραστηριότητα από την οποία το άτομο αντλεί ικανοποίηση. Το άτομο που είναι εξαρτημένο από τον τζόγο δεν μπορεί να αντισταθεί στην ανάγκη του να παίξει και η ικανοποίηση της ανάγκης αυτής οδηγεί σε μία μεγαλύτερη ακόμη ανάγκη να συνεχίσει. Τα εξαρτημένα από το τζόγο άτομα συνήθως δεν το συνειδητοποιούν και δεν το παραδέχονται. Το να παραδεχτεί κάποιος ότι έχει εξαρτηθεί, είναι το πρώτο βήμα προς την απεξάρτηση. Δυστυχώς όμως, όπως και στον αλκοολισμό, το άτομο δεν κάνει αυτό το βήμα παρά μόνο όταν συναντήσει  σοβαρά οικονομικά προβλήματα, ή τον εγκαταλείψοει η οικογένειά του λόγω της εξάρτησης του.

 

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Ο πάσχων σκέφτεται τον τζόγο πολλές φορές τη μέρα και αφιερώνει χρόνο στο να σκέφτεται πότε θα παίξει και πώς θα εξασφαλίσει χρήματα για να παίξει. Αισθάνεται άσχημα γι’ αυτό. Παίζει σταδιακά όλο και μεγαλύτερα ποσά. Κάνει προσπάθειες να σταματήσει χωρίς επιτυχία. Είναι ευερέθιστος και εκνευρισμένος όταν προσπαθεί να αντισταθεί στην ανάγκη του να παίξει. Στρέφεται στον τζόγο, προκειμένου να αποφύγει δυσάρεστα συναισθήματα, κατάθλιψη ή άγχος.

Λέει ψέμματα για το πόσα χρήματα ξοδεύει στον τζόγο. Στρέφεται σε παράνομες πράξεις προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα ή δανείζεται. Δεν μπορεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του στη δουλειά, το σχολείο, ή στο σπίτι (παραμελεί τα παιδιά, κακή απόδοση στη δουλειά, απουσιάζει πολύ από το σπίτι)

 

Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ: Για πολλούς ψυχολόγους η εξάρτηση από τον τζόγο βασίζεται στην ανάγκη του ατόμου να παίξει προκειμένου να ικανοποιήσει αισθήματα ανικανοποίητου, απόρριψης, φόβου και να βιώσει ευχάριστα αισθήματα.

Φαινομενικά, όταν το άτομο παίζει επαφίεται στην “αγκαλιά” της Τύχης, όπως ένα μωρό στη μητρική αγκαλιά και υπολογίζει σε αυτήν για την ικανοποίηση των ψυχικών αναγκών του. Υποσυνείδητα, το άτομο θέλει να χάσει και να φτάσει στο σημείο που δεν μπορεί να χάσει επειδή δεν έχει τίποτα πια. Ο λόγος που δεν μπορεί να σταματήσει ακόμη και όταν χάνει χρήματα αλλά και σχέσεις στη ζωή του, δηλώνει αυτοκαταστροφική τάση. Η αυτοκαταστροφή δείχνει αυτοτιμωρία για κάτι που συνέβη στο παρελθόν, για το οποίο το άτομο νιώθει τύψεις μη διαχειρίσιμες.

 

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΥ: Οι στενοί συγγενείς ή φίλοι του εξαρτημένου πρέπει να αφήνουν τις επιπτώσεις του τζόγου στον παίχτη. Να λύσει μόνος του τα προβλήματα, χωρίς να τον δανείζουν ή να πληρώνουν χρέη. Πρέπει ο πάσχων να αντιληφθεί ότι η συμπεριφορά του έχει επιπτώσεις στους γύρω του.

Μπορούν να του δώσουν να καταλάβει ότι είναι έτοιμοι να βοηθήσουν και ότι μαζί θα μπορούσαν να ανακαλύψουν τον τρόπο για να ξεφύγει, θέττοντας κανόνες και όρια. Μπορούν να αναζήτησουν βοήθεια για να μάθουν πώς να χειρίζονται εξαρτημένους από τον τζόγο. Τέλος, η εξάρτηση από τον τζόγο μπορεί να θεραπευτεί με ψυχοθεραπεία. Έρευνα των πανεπιστημίων του Κάλγκαρι του Καναδά και του Σάο Πάολο της Βραζιλίας ανέδειξε την εξάρτηση από το τζόγο ως ισχυρότερη κι από αυτή του αλκοόλ. Επίσης, σχετικά πρόσφατα, το ΚΕΘΕΑ δημιούργησε μια νέα δομή που απευθύνεται στους εξαρτημένους παίχτες τυχερών παιχνιδιών.

 

Η ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ: Για την Ψυχιατρική τζόγος αποτελεί εξαρτητική συμπεριφορά χαρακτηριζόμενη από τη απώλεια αυτοελέγχου και βαθμιαία οικονομική, ηθική και συναισθηματική κατάπτωση του ασθενούς. Στα πλαίσια της εξάρτησης ο ασθενής θέλει να παίζει όλο και περισσότερο, συχνά χάνοντας την έννοια του χρόνου, ενώ παρουσιάζει συναισθηματικές μεταπτώσεις (ευφορία-δυσφορία). Ψέμα, ευστροφία και κρυψίνοια αποτελούν απαραίτητα ελαττώματα όσο και αρετές του παθολογικού τζογαδόρου καθώς χωρίς αυτά δεν θα μπορούσε να συνεχίσει την αποκλειστική σχέση με τα τυχερά παιχνίδια. Σύμπτωμα του παθολογικού τζόγου είναι η συντήρηση μύθων, λανθασμένων παραδοχών, αυταπατών και της ψευδαίσθησης ελέγχου των συνθηκών και της “τελετουργίας” του παιχνιδιού. Οι περισσότεροι ασθενείς θεωρούν ότι βρίσκονται κοντά στην ανακάλυψη τρόπου που θα τους επιτρέψει να ρεφάρουν ακόμα και αν βρίσκονται να χάνουν μεγάλα ποσά. Υπερεκτιμούν τα κέρδη τους ενώ ξεχνούν ή υποτιμούν τα ποσά που έχουν χάσει και υιοθετούν διαστρεβλωμένη εικόνα των γεγονότων. Ο παθολογικός τζόγος αποτελεί ψυχιατρική ασθένεια με συχνά άσχημη έκβαση, επειδή ο πάσχων αρνείται συνήθως να αναζητήσει θεραπεία αλλά και λόγω της εγκατάλειψης αυτού από τους οικείους του λόγω του στιγματισμού και της ηθικοοικονομικής εξάντλησης όπου οδηγούνται οι τελευταίοι. Η θεραπεία συνίσταται στο να βοηθήσει τον ασθενή να ξεπεράσει τις παράλογες σκέψεις που έχει, σχετικά με τον έλεγχο τυχαίων γεγονότων όπως ο τζόγος καθώς και στην αντιμετώπιση των διαφόρων ψυχιατρικών και νευρολογικών συμπτωμάτων που παρουσιάζονται συνήθως συνοδά. Η απότομη διακοπή του τζόγου παρουσιάζει σύνδρομο στέρησης ανάλογου του αλκοόλ (στομαχικούς πόνους, ναυτίες, ιλίγγους, διαταραχές ύπνου, άγχος, δυσφορία) και μπορεί να προκαλέσει και νευρολογικές διαταραχές ή άλλες ψυχιατρικές παθήσεις.

 

ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ ΤΖΟΓΟΣ: Παρατηρούμε σε παιδιά, που φαίνεται πως από μικρά αρέσκονται στο παιχνίδι της τύχης, να παίζουν σε πλατείες και αυλές σχολείων με χαρτάκια ποδοσφαιριστών, τα αντίστοιχα “λαχεία” τους, με στόχο να “αρπάξουν”, με τη βοήθεια της τύχης όσα περισσότερα μπορούν από τους φίλους τους. Στη χώρα μας η νοοτροπία του εύκολου πλουτισμού, η ανάγκη μερίδας συνανθρώπων μας για απόσπαση από τα ιδιαίτερα οξυμένα σήμερα προβλήματα της καθημερινότητας και η κοινωνικά αποδεκτή ενασχόληση με τον τζόγο έχουν μετατρέψει τα τυχερά παιχνίδια σε χώρο εναπόθεσης ελπίδων αλλά και σε δυνάστη πολλών οικογενειών. Όπως τα ναρκωτικά αποπροσανατολίζουν τον άνθρωπο από τα πραγματικά του προβλήματα κι από τις καταστάσεις που ζει έτσι και ο τζόγος κάνει τον παίχτη να ενδιαφέρεται αποκλειστικά για το αποτέλεσμα π.χ. ενός αγώνα ή μιας κλήρωσης, σαν από το αποτέλεσμα να εξαρτιόνταν η ίδια του η επιβίωση. Αν τελικά κερδίσει στο συγκεκριμένο στοίχημα, τότε βιώνει έναν θρίαμβο, η τάση του για στοιχηματισμό ενισχύεται και αμέσως μπαίνει στη διαδικασία να στοιχηματίσει ξανά. Αν χάσει, η προσδοκία που είχε για νίκη μετατρέπεται σε πείσμα, σε ανάγκη να στοιχηματίσει περισσότερα για να πάρει πίσω τα χρήματα που θεωρεί πως του ανήκουν.

 Ο εθισμός και η εξάρτηση ενισχύονται υπέρμετρα από τη διαφήμιση τυχερών παιχνιδιών (ΟΠΑΠ), παιχνιδιών μάλιστα που σπόνσορας και ιδιοκτήτης είναι το ίδιο το ελληνικό κράτος, αλλά και από το αδιαχώρητο που καθημερινά παρατηρείται από τις 9 το πρωί (!) μέχρι τα μεσάνυχτα στους “ναούς” του κρατικού τζόγου. Μεγάλη συμβολή στην αύξηση του τζόγου στην Ελλάδα έχει και η “περιπέτεια” της φούσκας του Χρηματιστηρίου, όπου χάθηκαν δισεκατομύρια από μεγάλο πλήθος “επενδυτών” που υπάκουσαν, μάλιστα, στα κελεύσματα των τότε ταγών του έθνους. Σήμερα, απλά η λέξη μουαγέν, αντιστάθηκε από τη λέξη ρεφάρισμα.

 Η ζωή του παίχτη στρέφεται γύρω από τα τυχερά παιχνίδια, δίνοντας βαρύτητα στους ρόλους εκείνους που έχουν να κάνουν με την εξάρτηση του, δηλαδή το ρόλο του παίχτη, του φιλάθλου, του αναγνώστη εντύπων προγνωστικών και του θαμώνα λεσχών ή πρακτορείων. Ευτυχώς οι περισσότεροι που σποραδικά ενασχολήθηκαν με τον τζόγο δεν “κόλλησαν”.

Αυτοπειθαρχία, αυτογνωσία, συναίσθηση ευθύνης και αυτοσεβασμός, είναι παράγοντες άμβλυνσης της πιθανότητας εμπλοκής κάποιου παθολογικά στο τζόγο.

 

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Οι περισσότεροι στην πατρίδα μας λέγομαστε χριστιανοί, αλλά τρέχουμε στα καρναβάλια, ξενυχτούμε μεθυσμένοι, πολλοί βλασφημούμε αυτό που  υποτίθεται ότι πιστεύουμε και πολλοί παίζουμε τυχερά παιχνίδια “δοκιμάζοντας την τύχη μας”. Πολλοί παίζουν χαρτιά ή ζάρια και προσπαθούν να κερδίσουν παίρνοντας τα χρήματα του φίλου τους και όταν του τα πάρουν, χαρούμενοι, θριαμβολογούν μιλώντας παντού για την τύχη τους. Δε σκέπτονται τη θλίψη που προκάλεσαν στον άνθρωπο που του πήραν τα χρήματα και την ανέχεια που δημιούργησαν στην οικογένειά του. Μπήκαν βεβαίως στο παιχνίδι και οι εκμεταλλευτές της ανθρώπινης αδυναμίας, με τα φρουτάκια τους (ξανά) και όλες τις πονηρές μηχανές βρίσκοντας την ευκαιρία να πλουτίσουν και να σκυλεύσουν τον ιδρώτα πτωχών ανόητων «χριστιανών» στις τράπεζες. Ο χριστιανός δεν παίζει τυχερά παιχνίδια. Εμπιστεύεται το Θεό και Πατέρα, να τον ευλογήσει στη δουλειά του και να του δίνει υγεία και δύναμη να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής και τον ευχαριστεί για όλα. «Μέγας δε πλουτισμός είναι η ευσέβεια μετά αυταρκείας» (Α΄Τιμόθ. στ΄6). Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, γράφει σχετικά μεταξύ άλλων: “με τη μετατροπή του «ψιλικατζίδικου» της γειτονιάς σε κέντρο ψυχοπαθολογικής εξαρτήσεως από το τζόγο, με τη φρικώδη επάνοδο των «κουλοχέρηδων», παρά τις νωπές ακόμη πληγές στο κοινωνικό σύνολο από τη φθοροποιό τους δράση, αποτελεί [μαζί με άλλα] δόλιο εκρηκτικό μείγμα για την εκθεμελίωση των ιδεωδών του Γένους και της πίστεως και για την αποσάρθρωση του κοινωνικού ιστού.”. Διαβάζουμε στην Αγία Γραφή: “είπον ούν προς αλλήλους· Μή σχίσωμεν αυτόν, αλλά λάχωμεν περί αυτού τίνος έσται· ίνα η γραφή πληρωθή η λέγουσα·Διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου εαυτοίς, και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον” (Ιω. ιθ΄24). Ο χιτώνας του Ιησού Χριστού μετετράπη σε έπαθλο κλήρωσης, ενός τυχερού παιχνιδιού της εποχής. Και ίσως θα έπρεπε λογικά να σταματούσαμε. Από τη στιγμή που το ρούχο του Κυρίου, ο οποίος υπέφερε όσα κανείς άλλος, από τη στιγμή που και ο χιτώνας Του ακόμη μετατρέπεται σε αντικείμενο μιας τυχερής διαδικασίας, ο χριστιανός για λόγους συνειδήσεως, για λόγους σεβασμού απέναντι στον Κύριό θα όφειλε να απέχει από κάθετι που στηρίζεται στην τύχη. Η Εκκλησία πιστεύει, ακόμη, ότι η ενασχόληση με τα τυχερά παιχνίδια, αποτελεί αμαρτία, διότι δε γίνεται να πιστεύουμε και στο Θεό και στην τύχη. Δεν υπάρχει κατά τους Πατέρες παράγοντας τύχη. Ο Θεός μόνον υπάρχει.

Όποιος πιστεύει σε Αυτόν, δεν έχει ανάγκη καμία τύχη. Άλλωστε: “πλουτισμός ο προέρχομενος από ανομία κι ασέβεια θα χαθεί, ενώ αυτός που δημιουργείται με τιμιότητα θα πληθυνθεί.” (Ψαλμός λγ 11), και “πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού”. Το να παίζουμε χρήματα, έστω και λίγα, είναι βλασφημία απέναντι στο Θεό. Αυτός δίνει ότι έχουμε και περιμένει να κάνουμε συνετή διαχείριση. Και αυτό σημαίνει να τα διάθεσω για την οικογένειά μου, να κάνω μια καλή πράξη, αλλά όχι να τα παίζω σε ένα παιχνίδι που το μόνο που οφελεί είναι να περνάω την ώρα μου ενώ σε τίποτε δε με κάνει καλύτερο. Ο Μέγας Βασίλειος και ο Ιωάννης Ελεήμων με αυτά που περίσσευαν στους άλλους έκαναν τεράστιο φιλανθρωπικό έργο. Άλλωστε λέει ο Ίδιος ο Χριστός ότι θα μας ζητήσει λόγο για την διαχείριση όσων μας έδωσε (Ματθ. κε΄20-28, Παραβολή των ταλάντων). Κατά την Ορθοδοξία, ο τζόγος και τα άλλα τυχερά παιχνίδια υποβοηθούν τις επιθυμίες, δεν ωφελούν το πνεύμα. Μας κάνουν να επιθυμούμε να επιβληθούμε με το παιχνίδι επάνω στους άλλους. Να τους νικήσουμε.

Ας σκεφτεί ο καθένας μας, μετά από κάθε “νίκη” σε τέτοια παίγνια: “Ο άλλος που τον κέρδισες, με τα χρήματα που του πήρες ίσως αγόραζε ένα δώρο στο παιδί του ή τημητέρα του, εσύ είσαι χαρούμενος που του στερείς αυτή τη δυνατότητα;”. Πολλοί χαρτοπαίζουμε την πρωτοχρονιά με χρήματα για “να πάει καλά ο χρόνος”. Ο χρόνος θα πάει καλά αν μας βρει με καρρέ του άσσου; Οι Άγιοι Πατέρες διερωτώνται πώς όταν έχουν καταστραφεί οικογένειες, όταν άνθρωποι έχουν θέσει τέρμα στη ζωή τους αφήνοντας χήρες, ορφανά και χρέη, πώς γίνεται κάποιοι να παίζουν τυχερά παιχνίδια όταν αυτά έχουν κλείσει σπίτια. Μερικοί απαντούν σε τέτοιες ρητορικές ερωτήσεις ότι “εγώ παίζω λίγα”. Όμως δεν κάνει η ποσότητα την αμαρτία. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Ιησού για τη μοιχεία, που έλεγε ότι και με τη ματιά να επιθυμήσει κανείς μια γυναίκα ήδη εμοίχευσε. Τέλος ο Χριστός όταν μας μιλά για την στενή ατραπό των θλίψεων που οδηγεί στη σωτηρία αναφέρεται σε όλες τις πτυχές της ζωής. Ζητά αγώνα και κάθε κέρδος να το πετυχαίνουμε με τις δυνάμεις και την πίστη μας σε Εκείνον, όχι στηριζόμενοι στην τύχη και ούτε να επιζητούμε εφήμερα, εύκολα και όσα δε μας κουράζουν. “Εισέλθατε διά της στενής πύλης· ότι πλατεία η πύλη και ευρύχωρος η οδός η απάγουσα εις την απώλειαν” (Ματθ. Ζ΄13). Αν λοιπόν περισσεύουν ας φάει μια τυρόπιτα κι ένας άστεγος και εάν θέλουμε μια ασχολία με την παρέα, υπάρχουν και άλλες επιλογές ακόμη και σε παιχνίδια που προάγουν τη συντροφικότητα, το χιούμορ και το χαμόγελο.

 

Βιβλιογραφία: orthodoxia-net

Ευάγγελος Καναβίτσας e-psychology.gr

O ιδανικός μισθός για την ευτυχία

πέρα από ένα επίπεδο, τα επιπλέον χρήματα δεν αυξάνουν την ικανοποίηση και την ευτυχία

Αναρωτηθήκατε ποτέ με πόσα χρήματα θα έπρεπε να αμείβεστε ώστε να μπορέσετε να αισθανθείτε ικανοποιημένος; Ή μήπως νομίζετε ότι θα ήσασταν πιο ευτυχισμένος αν μπορούσατε να κερδίζετε μόνο μερικές χιλιάδες ευρώ περισσότερα κάθε χρόνο; Ένα δημοσίευμα της Wall Street Journal αναφέρεται σε μια σχετική μελέτη, η οποία δείχνει ότι μπορεί να υπάρξει ένα δολαριακό αντίτιμο για την ευτυχία. Ποιο είναι το αντίτιμο αυτό;

Σύμφωνα με την εν λόγω έκθεση, 75.000 δολάρια το χρόνο, δηλαδή περίπου 4.800 ευρώ μηνιαίως (με ισοτιμία EUR/USD ~ 1,30 και 12 μισθούς το χρόνο). Το ποσόν αυτό αφορά στην καθημερινή αίσθηση περί της ευτυχίας, ωστόσο, και όχι τη γενικότερη σε ετήσια βάση ικανοποίηση, η οποία, σύμφωνα με τη μελέτη, συνεχίζει να αυξάνεται όσο αυξάνεται το εισόδημα.

Καθώς οι άνθρωποι κερδίζουν ολοένα και περισσότερα χρήματα, η καθημερινή ευτυχία τους αυξάνεται μέχρι ότου οι ετήσιες απολαβές φτάσουν τα 75.000 δολάρια. Μετά από αυτό το επίπεδο, τα επιπλέον χρήματα απλώς αγοράζουν διάφορα πράγματα, χωρίς οφέλη αναφορικά με την ευτυχία.

Αυτό δεν σημαίνει, φυσικά, ότι οι πλούσιοι και οι ζάπλουτοι είναι εξίσου ευτυχείς. Τα περισσότερα χρήματα ενισχύουν την εκτίμηση των ανθρώπων για τη ζωή, όσο ανεβαίνει κανείς στην κλίμακα των εισοδημάτων. Εκείνοι που κερδίζουν 160.000 δολάρια το χρόνο, για παράδειγμα, δηλώνουν μεγαλύτερη συνολική ικανοποίηση από όσους κερδίζουν 120.000 δολάρια ετησίως, και ούτω καθεξής.

Σύμφωνα με τους συντάκτες της μελέτης, «αν προσφέρει κανείς σε κάποιον ένα μεγαλύτερο εισόδημα, πέρα από τα 75.000 δολάρια, δεν πρόκειται να βελτιώσει ιδιαίτερα την καθημερινή του διάθεση … αλλά θα τον κάνει να αισθανθεί ότι ζει μια καλύτερη ζωή».

Λοιπόν, τι νομίζετε; Ποιος θεωρείτε πως είναι ο ιδανικός μισθός για τη δική σας ευτυχία;


πηγή  :  marketbet.gr

Ανασυγκρότηση Δυνάμεων

Αυτή την εποχή όπου οι ρυθμοί έχουν πέσει είναι σημαντικό να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να επανακτήσουμε τη χαμένη ηρεμία των προηγούμενων μηνών. Έτσι λοιπόν η ενδοσκόπηση, το να ρίξουμε μια ματιά μέσα μας εστιάζοντας στο πού βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, τι έχουμε καταφέρει, αν έχουμε εκπληρώσει τους στόχους που είχαμε θέσει, αν νιώθουμε ικανοποίηση ή όχι μας βοηθά να έρθουμε σε επαφή με τον εαυτό μας και να αναρωτηθούμε πώς επιθυμούμε να πορευτούμε.

Εφόσον έχουμε εντοπίσει τα δυνατά και αδύνατά μας σημεία βάσει των αποτελεσμάτων των ενεργειών μας είναι σημαντικό να σκεφτούμε τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει καλύτερα ώστε να επιτυγχάναμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Χρειάζεται δηλαδή να δώσουμε έμφαση στα πλεονεκτήματα και στα μειονεκτήματα των προηγούμενων ενεργειών μας για να τροποποιήσουμε εκείνα τα σημεία που οδήγησαν σε λανθασμένες επιλογές. Αυτή η διαδικασία θα μας βοηθήσει να λειτουργήσουμε καλύτερα σε αυτό που θέλουμε να επιτύχουμε.

Πέρα από την παραπάνω γνωστική διεργασία είναι απαραίτητο να έρθουμε σε επαφή και με το σώμα μας, να αναγνωρίσουμε τα σημεία συσσώρευσης της έντασης ώστε να αποφορτιστούμε και να αποκτήσουμε θετική ενέργεια. Πιο συγκεκριμένα χρειάζεται να δούμε σε ποια σημεία του σώματος μας είμαστε σφιγμένοι π.χ. στομάχι, αυχένας, ωμοπλάτη και να χαλαρώσουμε με τη βοήθεια τεχνικών χαλάρωσης όπως η σταδιακή νευρομυϊκή χαλάρωση όπου σφίγγουμε και ξεσφίγγουμε όλες τις μυϊκές ομάδες του προσώπου και σώματος μας ώστε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας να νιώσει ευεξία. Σε αυτό συμβάλλει και ο σωστός ρυθμός αναπνοής μέσω της διαφραγματικής αναπνοής όπου εισπνέουμε αργά και βαθιά από τη μύτη και εκπνέουμε με τον ίδιο τρόπο από το στόμα.

Δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε και την ενασχόληση του νου μας με όμορφες εικόνες ή μουσικές που προκαλούν συναισθήματα ευχαρίστησης καθώς αποσπούν την προσοχή μας από οποιαδήποτε αρνητική σκέψη. Όλα αυτά μπορούν να συνδυαστούν αφιερώνοντας χρόνο στον εαυτό μας σε μια ήρεμη γωνιά του σπιτιού μας ή σε έναν εξωτερικό χώρο όπου επικρατεί αρμονία.

Με αυτό τον τρόπο γίνεται κάθαρση σε πνεύμα και σώμα. Ας κάνουμε λοιπόν στον εαυτό μας αυτό το δώρο καθώς είναι πάντα μαζί μας στη μοναδική πορεία της ζωή μας.   

πηγή  :  stoiximaonline.com

Ο ρόλος της ψυχολογίας του παίκτη στα τυχερά παιχνίδια

Τέσσερα ερωτήματα συζητιούνται πιο συχνά σχετικά με τη συμμετοχή του παίκτη στα τυχερά παιχνίδια. Το πρώτο είναι γιατί μας αρέσει ο τζόγος, το δεύτερο γιατί υπερβαίνουμε τα όριά μας, το τρίτο γιατί κάνουμε τα ίδια λάθη και το τέταρτο γιατί συνεχίζουμε αφού χάνουμε. Σήμερα θα δούμε αρχικά την απάντηση στα τέσσερα αυτά ερωτήματα και στη συνέχεια θα δούμε τον ρόλο που παίζει ο φόβος του παίκτη στον τζόγο. Την επόμενη εβδομάδα στο δεύτερο μέρος θα διαβάσετε για τη θετική και την αρνητική ψυχολογία του παίκτη, μαζί με δύο

Στο πρώτο ερώτημα υπάρχουν τέσσερις απαντήσεις:
α) Παίζουμε για να δοκιμάσουμε τις δυνάμεις μας σε κάτι δύσκολο.
β) Παίζουμε για να ξεφύγουμε από τη ρουτίνα και την πίεση της καθημερινότητας,
γ) Παίζουμε για να δώσουμε διέξοδο σε φορτία που μας καταπιέζουν,
δ) Παίζουμε για επιβεβαίωση ότι είμαστε καλύτεροι από τον διπλανό μας.

Το δεύτερο ερώτημα έχει σχέση με τα όρια.
Μπορεί κάποιος να παίζει 1-2 ευρώ στο ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ χωρίς να κινδυνέψει ποτέ να εκτεθεί, λόγω της ασήμαντης επιβάρυνσης. Μπορούμε πάλι να παίξουμε 10 ευρώ την μέρα που είναι μέσα στα όρια που αντέχει ένα μεσαίο εισόδημα.

Όταν όμως φτάνουμε στα 50 ή 100 ευρώ, τότε ενεργούν τρία πράγματα:
α) Συσσώρευση της χασούρας που προκαλεί πείσμα και εγωισμό,
β) Απώλεια ελέγχου του παιχνιδιού και της διαχείρισης,
γ) Υπερπροσδοκίες και παικτικές ψευδαισθήσεις.

Γιατί κάνουμε τα ίδια λάθη, είναι το τρίτο ερώτημα.

Για να συμβεί σε επανάληψη ένα γεγονός θα πρέπει να επιδράσουν στο άτομο και τις δραστηριότητες του τα ίδια συνολικό εξωτερικά ερεθίσματα. Συνεπώς, όταν o παίκτης ακολουθεί μια τυποποιημένη διαδικασία αυτοματοποιείται και παρότι στους ενδιάμεσους απολογισμούς διαπιστώνει μεγάλα λάθη τα επαναλαμβάνει γιατί επιστρέφει την άλλη μέρα στις ίδιες ακριβώς διαδικασίες.

Τέλος, γιατί συνεχίζουμε αφού χάνουμε.
Το οικονομικό θέμα είναι το τελευταίο σε σημασία για έναν παίκτη. Έχει μπει σε μια διαδικασία, ο τζόγος είναι τρόπος ζωής και είναι αδύνατο να διακόψει το παιχνίδι. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί μόνο όταν άλλαζε περιβάλλον, επάγγελμα και γενικά δραστηριότητες ώστε να αναπτύξει άλλα ερεθίσματα που θα αναπληρώσουν τα κενά. Είναι σαν το καφενείο των παππούδων μέσα στο οποίο έπαιζαν τάβλι και πρέφα και περνούσαν το μισό της ημέρας εκτός σπιτιού. Ένας άλλος ισχυρός δεσμός με τον τζόγο είναι η επικοινωνία. 0 παίκτης σε κάθε τυχερό παιχνίδι επικοινωνεί με διάφορα πρόσωπα εκτός του περιβόλλοντός του και εκτός της κοινωνικής του τάξης και αυτή η επικοινωνία λειτουργεί σαν ένας ισχυρός μαγνήτης.

Ο φόβος

• Υπάρχουν δύο φόβοι.
• Ο παθητικός και ο ενεργητικός.

 Με τον ενεργητικό φόβο ο άνθρωπος αμύνεται σε κάτι το άγνωστο π σε κάτι που γνωρίζει ότι είναι επικίνδυνο.
Με τον παθητικό φόβο ο άνθρωπος φοβάται κυρίως γνωστά πράγματα τα οποία έχει γνωρίσει ή βιώσει ή αντιμετωπίσει. 0 παθητικός φόβος είναι ο προθάλαμος για να αποκτήσουμε εμμονές και φοβίες. Οι φοβίες με τη σειρά τους δημιουργούν ηττοπάθεια και αφύσικες αντιδράσεις. Δεν υπάρχει αρρώστια ψυχολογική, ούτε μικρόβιο ψύχωσης ούτε μεταδοτικοί ιοί. Οι πιέσεις των γεγονότων προκαλούν τις φοβίες, στη συνέχεια την ηττοπάθεια που καταλήγει σε αίσθημα αποτυχίας με ό,τι καταπιάνεται o άνθρωπος. 0 παίκτης πρέπει να διακατέχεται από τον ενεργητικό φόβο και να μην κυριαρχείται από τον παθητικό φόβο. Με τον ενεργητικό φόβο διατηρεί τη σταθερότητα καθώς αποφεύγει ακρότητες και υπερβολές. Αντίθετα, με τον παθητικό φόβο τρέμει τον ίσκιο του και αναζητεί ασύμφορες διεξόδους.

Αν λοιπόν πριν παίξετε σε ένα τυχερό παιχνίδι διαπιστώσετε ότι σας διακατέχει φόβος, τότε αυτό σημαίνει ότι σας έχει κυριαρχήσει η παθητική φοβία. Υπό την επίδραση αυτής της φοβίας είναι σχεδόν αδύνατον να κερδίσετε αφού πιθανολογικά έχουν πολλαπλασιαστεί οι σε βάρος σας πιθανότητες. 0 παίκτης για να κερδίσει στην πόκα, στη ρουλέτα, στον ιππόδρομο, στο στοίχημα πρέπει να είναι ήρεμος κατά τη διάρκεια των διαδικασιών. Οι φοβίες οδηγούν σε λάθη και τα λάθη κοστίζουν πάντα αρκετά.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να κερδίσει κάποιος που διακατέχεται από φοβία.
Είναι όμως εξαίρεση και φυσικό πρέπει να συμμετέχουμε σε ένα τυχερό παιχνίδι με βάση τον κανόνα.

Τι πρέπει να κάνει o παίκτης όταν διακατέχεται από φοβία;
Η απάντηση είναι ένα χρονικό διάλειμμα ανάλογα με το παιχνίδι που παίζει. Αν μιλάμε για ρουλέτα στην εμφάνιση της φοβίας, το μπαρ ή το καμάκι ή ένα αστείο είναι μια καλή λύση. Αν η φοβία επιμένει, τότε χρειάζεστε καθαρό αέρα. Αν και πάλι επιμένει και μάλιστα εμφανίζεται και στις απόμενες επισκέψεις κάντε μια πολυήμερη διακοπή ώστε να αλλάξουν οι παραστάσεις και οι ρυθμοί. Οι επαναλαμβανόμενες διαδικασίες αυξάνουν την παθητική φοβία και μοναδική λύση αποτελεί η διακοπή των διαδικασιών με αλλαγή παραστάσεων, συνηθειών και περιβάλλοντος.

Το 90% των ανθρώπων με ψυχολογικά προβλήματα γνωρίζουν ραγδαία βελτίωση μόλις ξεφύγουν από το περιβάλλον τους και αυτό ισχύει και στον τζόγο.

Θα αναφέρω ένα παράδειγμα για να αντιληφθείτε τη σημασία της φοβίας και της αρνητικής διάθεσης. Γνώρισα κάποτε έναν κορυφαίο αντικέρ, μια αυθεντία, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πριν λίγα χρόνια. 0 Κωστάκης αν και έβγαλε τεράστια χρηματικά ποσά από τη δουλειά του μονίμως είχε οικονομικό πρόβλημα, αφού ό,τι έβγαζε το έπαιζε. Μιλάμε για 500.000 δραχμές στο ΠΡΟ-ΠΟ την εβδομάδα τη δεκαετία του 1970 όταν όλη η Ελλάδα έπαιζε 5-6 εκατομμύρια. Μιλάμε για τσουβάλια λαχεία κάθε Δευτέρα. Οι απώλειες του Κωστάκη ήταν τεράστιες. Στη δεκαετία του '90 που το ΠΡΟ-ΠΟ ανέβηκε σε στήλες, ο Κωστάκης συνέχισε να χάνει υψηλά ποσά... Οι προηγούμενες απώλειες τον είχαν κάνει ηττοπαθή. Φοβόταν όλα τα στάνταρ και έπαιζε 13 τριπλές σε μεταβλητά. Μια Κυριακή του 1985 έπαιξε 1,5 εκατομμύριο για 12άρι σε μεταβλητό και το 13άρι έφερε απόδοση 26 χιλιάρικα! Ο Κωστάκης έλεγε ότι ήταν o πλέον άτυχος παίκτης της Ελλάδας. Έντονα ηττοπαθής με αμέτρητες φοβίες. Έπαιζε προεξοφλώντας ότι θα χάσει. Με τέτοια νοοτροπία ήταν φυσικό να μην φτάσει στην επιτυχία και την ηρεμία. 0 Κωστάκης ένας άγιος άνθρωπος, ένα μικρό παιδί και μια ιδιοφυΐα στον κόσμο της αρχαίας τέχνης δεν σεβάστηκε ποτέ τους νόμους των πιθανοτήτων. Πολλές φορές έριχνε με κανόνι για να σκοτώσει σπουργίτια. Δεν άλλαξε ποτέ περιβάλλον να καθαρίσει το μυαλό του και να κάνει μια νέα αρχή. Έμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του στους ίδιους χώρους.

Μέσα στα προποτζίδικα της Ομόνοιας, του Συντάγματος παρέα με τζογαδόρους και πράκτορες. Απέκτησε ισχυρά δεσμά με τις φοβίες του και δεν κατάφερε να αξιοποιήσει στον τζόγο την ευφυΐα του.


πηγή :  praktores.eu

Γιατί οι επενδύσεις είναι σαν το Πόκερ!

Ο Ρομπρ Ράσελ, CEO της επενδυτικής εταιρείας Russell $Co., που βοηθά εύπορους ανθρώπους να διατηρήσουν και να επεκτείνουν τις περιουσίες τους, αναφέρει σε πρόσφατο άρθρο του στο usnews.com ότι οι επενδύσεις μοιάζουν πολύ με το πόκερ.

Η αφορμή για τη σύγκριση είναι η συνάντηση, που είχε με τον Μάικλ Ρις, έναν σύμβουλο, που όπως λέει ο Ράσελ κατέχει σε πολύ μεγάλο βαθμό την τέχνη του πόκερ.

"Ναι το πόκερ. Αυτό με έκανε να σκέφτομαι: "Μήπως οι επενδυτές θα τα πήγαιναν καλύτερα αν σκέφτονταν σαν παίκτες πόκερ;" Και η απάντησή μου είναι, καταφατική.

Μπορείς να τα πας καλύτερα επειδή οι παγκόσμιας κλάσης παίκτες πόκερ σκέφτονται διαφορετικά για τα χρήματα. Δε λέω ότι θα πρέπει να τζογάρετε με της συνταξιοδότησή σας. Το αντίθετο, υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία, που όταν τα προσθέσετε σωστά στην επενδυτική στρατηγική σας, μπορεί να οδηγήσουν σε αύξηση κερδών και μείωση απωλειών. Πριν πάτε all-in, μάθετε μερικά από τα κοινά χαρακτηριστικά, που έχουν οι κορυφαίοι παίκτες πόκερ:

Γνωρίστε τις πιθανότητες: Οι καλύτεροι παίκτες πόκερ ποντάρουν μόνο όταν πιστεύουν ότι τα φύλλα τους έχουν στατιστικά περισσότερες πιθανότητες νίκης κόντρα στων υπολοίπων. Είναι διαφορετική η αγορά; Επενδύετε τυφλά, μαζί με τον... όχλο ή ψάχνετε τις καλύτερες πιθανότητες;

Μάθετε πότε να πηγαίνετε πάσο. Τα καζίνο και η Wall Street έχουν ένα κοινό: Δεν μπορούν να ελέγξουν πότε θα εξαργυρώσετε και θα σηκωθείτε από το τραπέζι. Το σημαντικότερο, που έχετε να κάνετε ως trader είναι να μειώσετε τις απώλειες. Με άλλα λόγια, όταν κάνετε ένα trade, να έχετε στρατηγική εξόδου. Οι καλύτεροι παίκτες πόκερ χάνουν περισσότερες παρτίδες από όσες κερδίζουν, αλλά ελαχιστοποιούν τις απώλειες πηγαίνοντας πάσο νωρίς και τα πολλά λεφτά γίνονται, κερδίζοντας παρτίδες όταν οι πιθανότητες είναι υπέρ τους.

Μην ποντάρετε "φοβισμένα" χρήματα: Να επενδύετε μόνο με χρήματα, που έχετε την ευχέρεια να χάσετε. Χρήματα, που αν τα χάσετε, δεν θα αλλάξει η ζωή σας.

Ελέγξτε τα συναισθήματά σας: Στις επενδύσεις, όπως στο καλό πόκερ δεν θα πρέπει να υπάρχει συναίσθημα. Το δυσκολότερο για αρχάριους και έμπειρους χρηματιστές είναι να μην αφήνουν τα συναισθήματά τους να τους επηρεάζουν, οδηγώντας τους μακριά από τη στρατηγική.

Πειθαρχία στη στρατηγική: Πρέπει να έχετε μια στρατηγική διαχείρισης χρημάτων, που περιορίζει τις απώλειες και επιτρέπει τα κέρδη. Αλλά πρέπει να πειθαρχείτε σε αυτή.

Ο μόνος τρόπος για να ελέγξετε το οικονομικό σας μέλλον είναι να υιοθετήσετε τις καλύτερες συνήθειες των καλύτερων παικτών πόκερ στον πλανήτη. Αν μπορέσετε να τις εφαρμόσετε, τότε θα έχετε edge απέναντι στην πλειοψηφία επενδυτών και οικονομικών συμβούλων."


πηγή  :  24betgr.com

Εσείς Λέτε ότι Παίζετε Στοίχημα;

Η Ελληνική κοινωνία έχει συνδυάσει το στοίχημα, την τράπουλα και τα καζίνο με οικονομική καταστροφή, περιθωριοποίηση και οικογενειακή δυστυχία. Όχι άδικα βέβαια αφού οι περισσότερες ειδήσεις τζόγου αναφέρονται σε θλιβερά γεγονότα παρά σε ιστορίες επιτυχίας. Κατ’ επέκταση πολλοί Έλληνες παίκτες του στοιχήματος διατηρούν μια συγκρατημένη στάση και αποφεύγουν να αναφέρουν την ενασχόλησή τους με το στοίχημα. 

Παρόλα αυτά όταν το πραγματοποιούν η συζήτηση που ακολουθεί είναι μάλλον ευχάριστη καθώς διαπιστώνουν ότι όλοι λίγο ως πολύ έχουν ασχοληθεί με τον τζόγο. Ας μην ξεχνάμε ότι ο λαός μας φημίζεται για την τυχοδιωκτική του τάση. Τώρα βέβαια όσον αφορά τη διαφορετική αντίληψη του καθενός απέναντι στο στοίχημα είναι ένα άλλο θέμα.

Έχοντας ξεκινήσει από την πιο περιθωριοποιημένη πλευρά του τζόγου, τα καζίνο, διαπίστωσα ιδίοις όμμασι την αντιμετώπιση του απλού κόσμου απέναντι στους ανθρώπους που επισκέπτονται τα καζίνο. Ακόμα και για φαγητό να πεις ότι πηγαίνεις στο καζίνο, αμέσως δημιουργείται μια αρνητική εικόνα από τους άλλους έστω και υποσυνείδητα, πόσο μάλλον όταν δηλώνεις ότι το επισκέπτεσαι καθημερινά. Για να μην κάνω λόγο για τα σχόλια στους ισχυρισμούς πως μπορεί κανείς να κερδίζει χρήματα μακροχρόνια παίζοντας Blackjack στο καζίνο.

Στο θέμα του στοιχήματος οι άνθρωποι είναι πιο ελαστικοί. Άλλωστε η πιθανότητα να συναντήσετε κάποιον που έχει στοιχηματίσει έστω και μια φορά στη ζωή του είναι πολύ μεγάλη. Παρόλα αυτά ο κόσμος αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό όσους δηλώνουν πως παίζουν στοίχημα αρκετές φορές, ενώ όσο συχνότερα λέμε ότι παίζουμε, τόσο χειρότερη η εικόνα που σχηματίζεται για εμάς, ακόμα κι από τους άλλους παίκτες. Επειδή μάλλον οι περισσότεροι δεν καταφέρνουν να κερδίζουν χρήματα και συνεχώς οδηγούνται στον… κουβά με μια ανατριχιαστική σταθερότητα, συνδυάζουν τη συχνότητα με χαμένα χρήματα. Με άλλα λόγια πιστεύουν ότι όσο περισσότερο παίζει στοίχημα κάποιος, τόσα περισσότερα χρήματα χάνει. Πράγματι, έχουν δίκιο. Όμως ο λόγος δεν είναι η συχνή ενασχόληση με το στοίχημα, αλλά το λάθος σύστημα ή τακτική που ακολουθεί το 95% των παικτών του στοιχήματος. Εάν παίζαμε με ένα εξακριβωμένο κερδισμένο σύστημα, όσο περισσότερο θα παίζαμε, τόσο περισσότερο θα κερδίζαμε με την ίδια λογική.

Όπως και να έχει, η αναφορά στο στοίχημα έχει ως επακόλουθο συνήθως την κουβέντα γύρω από αυτό. Απόλυτα φυσιολογικό τη στιγμή που αναφερόμαστε σε ένα κοινό χόμπι των ανθρώπων. Ωστόσο πολύ συχνά βρισκόμαστε να προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι ο τρόπος που παίζουμε είναι ο σωστότερος, δεχόμαστε έντονη αμφισβήτηση και κριτική, ενώ κι εμείς με τη σειρά μας αντιμετωπίζουμε ανάλογα το συνομιλητή μας. Στο στοίχημα είμαστε όλοι ειδικοί και δε δεχόμαστε μύγα στο σπαθί μας. Το στοίχημα γεννάει τον ανταγωνισμό ως προς ποιος έχει τα καλύτερα αποτελέσματα και ποιος κέρδισε τα περισσότερα χρήματα στο προηγούμενο ντέρμπι. Άσχετο βέβαια ότι κατά πάσα πιθανότητα συζητάνε δύο μακροχρόνια χαμένοι παίκτες. 

Εάν ο ένας μάλιστα είναι κερδισμένος αντί χαμένος, η αμφισβήτηση μπορεί να πάρει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις.

Αξίζει λοιπόν τον κόπο να αναφερθούμε στο αν παίζουμε στοίχημα; Εξαρτάται από το τι ακριβώς θέλουμε να πετύχουμε με αυτή μας την ενέργεια. Καταρχήν εάν είστε κερδισμένος παίκτης, δεν έχετε κανένα λόγο να διατυμπανίσετε ότι είστε ένας από τους λίγους ενώ πραγματικά δεν χρωστάτε κάτι για να προσπαθείτε να το αποδεικνύεται με την πρώτη ευκαιρία. Αρκεί που το γνωρίζετε εσείς και ο online λογαριασμός σας ή η πιστωτική σας κάρτα. Σε αντίθετη περίπτωση, η συζήτηση περί στοιχήματος ενδεχομένως να εξελιχθεί σε μια εποικοδομητική ανταλλαγή απόψεων γύρω από το κοινό σας χόμπι, βγαίνοντας όλοι κερδισμένοι. Προπαντός όμως πρέπει να μας διακρίνει η ηρεμία και ο αυτοέλεγχος, καθώς εύκολα μπορεί να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις σε οποιαδήποτε κουβέντα γύρω από το στοίχημα.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα προκύψει το θέμα του στοιχήματος σκεφτείτε αν θα θέλατε να συμμετέχετε πριν πείτε την πρώτη σας κουβέντα. Να έχετε επίσης πάντα υπόψη σας πως περισσότερα μαθαίνουμε όταν ακούμε, παρά όταν μιλάμε.

πηγή :  stoiximaonline.com

Τζόγος και Τρίτη Ηλικία

inShare1

Όταν ο άνθρωπος μεγαλώνει αποκτά σοφία λόγω των εμπειριών που βιώνει κατά τη διάρκεια της ζωής του. Η σοφία τον βοηθά να παίρνει τις κατάλληλες αποφάσεις σε διάφορες φάσεις στη ζωή του. Πέρα όμως από τη σοφία, μπορεί να εμφανιστεί και η μοναξιά. Η μοναξιά δεν είναι καλός οδηγός στις αποφάσεις που θα πάρει κανείς. Τι συμβαίνει όταν η μοναξιά εμφανίζεται στην Τρίτη ηλικία και πώς αυτή συνδέεται με τον τζόγο;

Η απάντηση είναι η εξής: Η μοναξιά πλήττει αρκετά ηλικιωμένα άτομα καθώς απομονώνονται και εγκαταλείπονται από τους συγγενείς τους ή μένουν μόνοι επειδή φεύγουν από τη ζωή αγαπημένα τους πρόσωπα. Προκειμένου να μη νιώθουν μόνοι κάποιοι από τους ηλικιωμένους οδηγούνται στο τζόγο, πηγαίνοντας σε καζίνο όπου εκεί περνούν πολλές ώρες παίζοντας διάφορα τυχερά παιχνίδια, κάνοντας παράλληλα παρέα με άλλα άτομα που έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα. Εκεί χάνουν την  αίσθηση του χρόνου καθώς απορροφώνται από το παιχνίδι συνομιλώντας με άλλα ηλικιωμένα άτομα σε σχέση με το παιχνίδι και αποκτώντας την αίσθηση ότι ανήκουν σε κάποια ομάδα.

Παρατηρείται ότι τα άτομα τρίτης ηλικίας δε δίνουν σημασία στο οικονομικό κόστος παρά παρασύρονται περισσότερο από την αίσθηση ότι περνούν την ώρα τους ευχάριστα. Η τσέπη τους όπως θα λέγαμε αδειάζει έχοντας αρνητικές συνέπειες στην κάλυψη των οικονομικών υποχρεώσεών τους , όμως η ικανοποίηση που λαμβάνουν αυξάνει καθώς εστιάζονται πιο πολύ στο γεγονός ότι βρίσκουν συνομηλίκους τους και συναλλάσσονται μαζί τους. Βέβαια υπάρχουν περιπτώσεις που η ικανοποίηση μετατρέπεται σε οικονομική καταστροφή όταν σπαταλούν όλες τις οικονομίες τους, υποθηκεύοντας τα υπάρχοντά τους.

Όπως  γίνεται κατανοητό η μοναξιά οδηγεί σε συμπεριφορές εξάρτησης λόγω της ανάγκης των ηλικιωμένων ατόμων να έχουν κοντά τους ανθρώπους όπου θα μπορούν να μοιράζονται στιγμές κοινωνικής δικτύωσης. Έτσι γίνονται θαμώνες στα καζίνο περνώντας καθημερινά ατελείωτες ώρες. Τα άτομα τρίτης ηλικίας αποκτούν νόημα στη ζωή τους μέσα από το τζόγο δίχως να έχουν ψάξει εναλλακτικές δραστηριότητες που θα γεμίσουν το χρόνο τους εποικοδομητικά χωρίς να χρειαστεί να έχουν οικονομικές απώλειες.

Για αυτό τα ηλικιωμένα άτομα χρειάζεται να ενημερώνονται από τους γνωστούς τους αλλά και από τις υπηρεσίες για τις δυνατότητες συμμετοχής τους σε δραστηριότητες στην κοινότητα που ζουν ώστε να αισθάνονται ότι αποτελούν ενεργό κομμάτι του κοινωνικού ιστού.

Φωστηρία Αμανατίδου

πηγή  :  www.stoiximaonline.com

Ο «μπαμπούλας» των εκτός έδρας αγώνων!...

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ*

Καθώς έχει καταντήσει πλέον κουραστικά άνοστη και «παιδιαριώδης» η ψυχολογία της πολιτικής ζωής, αποφάσισα να απασχοληθώ για λίγο με την ψυχολογία των σπορ!

Οι εκτός έδρας αγώνες αποτελούν... μόνιμο στοιχείο προβληματισμού γιά όλους όσους ζούν από ή αγαπούν το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ-μπώλλ, το βόλλεϋ και κάθε άλλο ομαδικό σπορ. Κι όμως ελάχιστοι παράγοντες και προπονητές φαίνεται να έχουν ασχοληθεί ή να ασχολούνται επικαλούμενοι και τη βοήθεια των εξειδικευμένων ψυχολόγων με τη μελέτη του φαινομένου του «μπαμπούλα» των εκτός έδρας παιχνιδιών!

Μιά πιθανή ερμηνεία αυτής της πραγματικότητας είναι το ότι στην πατρίδα μας, ως συνήθως, έχουμε αρκεσθεί όλοι στην μοιρολατρική αποδοχή της απώλειας βαθμών σε ξένα γήπεδα ή στην παρήγορη ελπίδα ότι το σκορ θα κρατηθεί σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο ή, ακόμη καλύτερα, σε μιά ισοπαλία ώστε να δικαιωθούν οι γνωστές και τετριμένες αναφορές στην ατυχία, στην κακή διαιτησία ή, ανάλογα με το αποτέλεσμα και στον απαράμιλλο ψυχισμό των παιδιών μας που βέβαια δεν... απέδωσε!

Θάταν ίσως αφελές να πιστέψουμε ότι το πρόβλημα των εκτός έδρας αγώνων είναι μιά ιδιομορφία του ελλαδικού ποδοσφαίρου. Σε συγκριτικές μελέτες συναδέλφων στο εξωτερικό έχουν προκύψει μερικά ενδιαφέρονται στοιχεία που θα άξιζε να αναφερθούν έστω συνοπτικά. Ετσι, έχει διαπιστωθεί ότι για τις μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες η σύγκριση νικηφόρων αποτελεσμάτων εκτός έδρας με τα εντός έδρας έχει την αναλογία του 1,8 προς 1, για τίς μεσαίες ομάδες του 4,8 προς 1 ενώ κατά μέσο όρι η αναλογία είναι 1 νίκη στα εκτός για κάθε περίπου 2,8 νίκες στα εντός έδρας παιχνίδια. Επιπρόσθετα όταν γίνονται και συγκριτικές αναλύσεις στον αριθμό τερμάτων για παιχνίδια εντός και εκτός έδρας τα συμπεράσματα τεκμηριώνουν το γεγονός ότι για όλους ο «μπαμπούλας» των εκτός έδρας παραμένει υπαρκτός και... ζόρικος!

Aς δούμε όμως τους συγκεκριμένους ψυχολογικούς παράγοντες οι οποίοι δρώντας στην ολότητά τους απολήγουν στην εδραίωση του φαινομένου που εσείς και εγώ χαρακτηρίζουμε ως... «μπαμπούλα».

Τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η έδρα περιλαμβάνουν:

(α) το γήπεδο της ομάδας το οποίο οι παίκτες το ξέρουν σπιθαμή προς σπιθαμή άν είναι πράσινο το γρασίδι ή χαραμάδα προς χαραμάδα εφόσον πρόκειται για γήπεδο μπάσκετ,
(β) Τα αποδυτήρια που οι παίκτες θεωρούν ως δικό τους χώρο,
(γ) την κερκίδα που σφύζει από ζωή και γεμίζει με τους δικούς μας,
(δ) το ξενοδοχείο και όλοι οι χώροι του οι οποίοι δίνουν στους παίκτες το συναίσθημα του οικείου και τελικά
(ε) και η διαδρομή που ακολουθεί ο οδηγός του πούλμαν μεταφέροντας την αποστολή στο στάδιο είναι καθιερωμένη και δίνει το υποκειμενικό συναίσθημα του γνωστού και του ασφαλούς.

Αντίθετα στον εκτός έδρας αγώνα λειτουργούν οι παρακάτω ψυχολογικοί παράγοντες:

(α) η αποστολή μεταφέρεται με αεροπλάνο ή πούλμαν σε «εχθρική» περιοχή,
(β) όσο αυξάνει η απόσταση από την έδρα τους οι παίκτες αισθάνονται να αυξάνεται και το άγχος του αποχωρισμού,
(γ) το ξενοδοχείο και οι αίθουσές του είναι «κρύοι» χώροι ακόμα και όταν έχει φιλοξενηθεί εκεί στην προηγούμεηη σαιζόν η ομάδα και οι 20 ή 30 ώρες παραμονής σε αυτό δεν «σκοτώνονται» εύκολα,
(δ) η διαδρομή προς το στάδιο της γηπεδούχου φορτίζεται με στρες και
(ε) τα αποδυτήρια δημιουργούν στρες στους φιλοξενούμενους.

Είναι λοιπόν χρήσιμο κατά την ταπεινή μου γνωμη να παραθέσω εδώ, προς χρήση των προπονητών, τεχνικών, παικτών και παραγόντων των διαφόρων ομάδων απλές «συνταγές» εξουδετέρωσης των στοιχείων των εκτός έδρας αγώνων που συνθέτουν τον περιβόητο «μπαμπούλα».

Ο θετικός ψυχολογικός παράγοντας χρειάζεται να παρεμβληθεί:

(1) Στο ξενοδοχείο όπου το άγχος μπορεί να μετριασθεί με κατάλληλες παρεμβάσεις από τον ψυχολόγο (εφόσον υπάρχει), στην κατανομή των παικτών σε δωμάτια με συντρόφους που τους ταιριάζουν, στην προβολή βίντεο (όχι μόνο ηρωικών επιδόσεων μας σε προγενέστερα ματς αλλά ακόμη και κανονικών φιλμ) για να «φαγωθούν» οι γεμάτες στρες ώρες της προσμονής με κατάλληλα δομημένες δραστηριότητες.
(2) Στα αποδυτήρια όπου οι φροντιστές των φιλοξενουμένων μπορούν να μεταφέρουν δικά τους εμβλήματα και σημαίες ή λάβαρα έτσι ώστε ακόμη και για τις λίγες στρεσογόνες ώρες (που όπως έχω διαπιστώσει από προσωπικές εμπειρίες συμμετοχής σε αποστολές ΠΑΕ) είναι εντυπωσιακά φορτισμένες και οι παίκτες να αισθανθούν συνειδητά και υποσυνείδητα ότι βρίσκονται σε οικείο χώρο και μέσα στον αγωνιστικό χώρο στον οποίο ανάλογα με την ψυχοσυναισθηματική τους κατάσταση μπορούν άλλοτε να βγούν νωρίς για προθέρμανση και άλλοτε να καθυστερήσουν την εμφάνισή τους μεχρι την τελευταία στιγμή.

Σε άλλες χώρες η συστηματική αποευαισθητοποίηση του «μπαμπούλα» των εκτός έδρας αγώνων μαζί με μιά σημαντική σειρά άλλων δραστηριοτήτων ανήκει καθαρά και αναμφισβήτητα στις δραστηριότητες του ψυχολόγου της ομάδας. Στην πατρίδα μας, βέβαια, τέτοιες δραστηριότητες τις αναλαμβάνουν είτε οι προπονητές, έστω και άν δεν το θέλουν (ιδιαίτερα οι ελάχιστοι που σέβονται τους εαυτούς τους και δεν παίζουν τον ρόλο του παντογνώστη και επι παντός επιστητού επαϊοντα.... καραγκιόζη, ) ή άλλοι διορισμένοι από κάποιους παραγοντες «ανίδεοι... ειδικοί!..»

Οπότε, πέρα από την γνωστή «παράγκα» για πολλές ελληνικές ομάδες τα εκτός έδρας παιχνίδια συνεχίζουν να έχουν τον απειλητικό.... «μπαμπούλα!»
_________________
* Ο κ Πιπερόπουλος είναι συγγραφέας του μπεστ σέλλερ «Ένας ψυχολόγος στο γήπεδο» Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1994